zaterdag 25 juni 2016

I fear
















To look behind over my shoulder,
To see the temporary in the pictures,
The flowers and the breakdowns,
Forgetting how beautiful, how bad,
Too far in the past,
The sight is losing ground,
The heart so sensitive and weary;

Love, the child on his way,
No seed the sower spills,
The breath hard and sultry,
The mouth embraces the lips
And scrutinizes and tastes,
Eating lips with a strawberry round.

How close the ground has come,
Days, nights too short,
All the roads and dreaming fields,
To reflect on, to muse
And missing things;

To bed down in an arch and curvature,
To blow on the little hairs around the bellybutton
And the small fluff within
Planted, a plan more or less
And never evermore so tender.

The regret about the impermanence of everything
Softly tucked in at night with an eiderdown
Of sleep and oblivion
Coming out of a little box of the pharmacist
Around the corner;

Without words and silently,
Looking only at the eyes,
Just now seeing the little crow’s-feet,
A smile is still slumbering on the face,
And it sleeps so beautiful, so peaceful:

I fear for that moment
It will be forever.

© Rudi J.P. Lejaeghere
25/06/2016


vrijdag 24 juni 2016

Ik vrees

















Over de schouder te kijken,
Het tijdelijke in de beelden zien,
De bloemen en het bezwijken,
Vergeten hoe mooi, hoe erg,
Te ver in het verleden,
Ook het zicht moet wijken,
Het hart zo week en moe;

De liefde, het kind op weg,
Geen zaad verspilt de zaaier,
De adem hard en zwoel,
De mond omvat de lippen
En doorgrond en proeft,
Eet lippen met aardbei rond.

Nader is de grond gekomen,
Dagen, nachten veel te kort,
Alle wegen, velden dromen,
Overpeinzen, mijmeren
En dingen missen;

In kromming en welving aanliggen,
De kleine haartjes rond de navel
Blazen en het pluisje binnenin
Geplant, gepland of min of meer
En nooit meer zo teder meegemaakt.

De spijt om vergankelijkheid
die ’s avonds met een deken dons
Van slaap en vergetelheid
Uit een doosje van de apotheker op de hoek
Wordt zachtjes toegedekt;

Zonder woorden stil,
Enkel maar kijken naar de ogen,
Nu pas de kraaienpootjes zien,
een lach sluimert nog op het gezicht,
en slaapt zo mooi, zo vredig:

Ik vrees voor het moment
Dat het is voorgoed.

© Rudi J.P. Lejaeghere

24/06/2016 

dinsdag 21 juni 2016

My Last Poem




This is the last and sixteenth poem in the collection 'Under the Wings of the Raven'

In rank the full collection of poems are:

1. Night
2. The Shadows
3. In the Dark
4. A Macabre Dance
5. An Hour Past Midnight
6. Field of Marble
7. The Horseman of the Night
8. A way out of the Night
9. One of the Walking Dead
10. Skeletons Skinned
11. But Sleep...not yet!!!
12. Camera Obscura
13. Werewolf
14. The Quiet after the Storm
15. Lost Soul
16. My last poem




This is my last poem,
A swan song of only black notes,
As always, I’m writing with poisonous thorns
And my dark, dark blood,
Now more than ever with the end so near.

There is no heaven, only a dooming hell,
Filled with the obligatory devils and demons,
Burning flames, with a consuming fire,
Eating away the leftovers of hope in me.

I’m crying too late the greedy tears of repentance,
Upon the road of my easy intentions,
I’m crying my words on a whirlpool of wind,
A grandiloquent cacophony of a Babel-like confusion.

A will about taking all the wrong turns,
About the loss of something I never had,
A guilt, heavier than gravity itself,
A millstone drowning me, even deeper.

Farewell, you who loved me unjustly,
Goodbye, heart eaters and soul breakers,
I’ll see you down there,
Because after all, make no mistake
Everyone deserves his own piece of hell.

Today, I’m looking for the last time at my mirror image,
I see the ugly duck, the one thought it would become a swan,
This is my irritating quacking,
Before I rest forever under the Wings of the Raven,
This is my last poem…

Or maybe not.



© Rudi J.P. Lejaeghere
21/06/2016

music: www.purple-planet.com




Mijn Laatste Gedicht




Dit is het laatste en zestiende gedicht in de reeks 'Onder de Vleugels van de Raaf'

In volgorde is de volledige verzameling van gedichten in deze reeks:

1. Nacht
2. De Schaduwen
3. In het Donker
4. Danse Macabre
5. An Hour Past Midnight (enkel in het Engels)
6. Veld van Marmer
7. De Ruiter van de Nacht
8. Een Weg uit de Nacht
9. Een van de Wandelende Doden
10. Het Klikken van Skeletten
11. But Sleep...not yet!!! (enkel in het Engels)
12. Camera Obscura
13. Weerwolf
14. De Stilte na de Storm
15. Verloren ziel
16. Mijn Laatste Gedicht



Dit is mijn laatste gedicht,
Een zwanenzang van enkel maar zwarte noten,
Zoals altijd schrijf ik met giftige doornen
En mijn donker, donker bloed,
Nu nog meer met het einde in zicht.

Er is geen hemel, alleen een verdoemende hel,
Gevuld met de obligate duivels en demonen,
Likkende vlammen met een vuur dat verteerd
Wat nog rest van de stukjes hoop in mezelf.

Ik ween te laat de gulzige tranen van berouw,
Op de weg van mijn gemakkelijke voornemens,
Ik ween mijn woorden op een wervelende wind,
Een grootsprakerige kakofonie van Babelse klanken.

Een testament over het inslaan van de verkeerde straten,
Het verliezen van wat ik nooit heb gehad,
Een schuldgevoel zwaarder dan de zwaartekracht zelf,
Dat mij als een molensteen nog dieper trekt.

Vaarwel, jullie die ten onrechte van mij hielden,
Tot ziens, hartenvreters en zielenbrekers,
Ik zie jullie daar straks beneden wel,
Want besef, ieder verdient zijn eigen stukje hel.

Vandaag kijk ik voor het laatst naar mijn spiegelbeeld,
Zie ik de lelijke eend die dacht dat hij ooit een zwaan zou worden,
Dit is mijn irriterend gekwaak,
Alvorens ik voor altijd rust onder de Vleugels van de Raaf,
Dit is mijn laatste gedicht…

Of misschien toch niet.



© Rudi J.P. Lejaeghere
21/06/2016

PS : De ingesproken versie in het Engels zal nog volgen.








zondag 19 juni 2016

Chateau Rouge: Chapter 15





















15. One for all, all for one

            Katarina was a bit shaken by the intervention of the mysterious shooter. In her ear, she still heard a sort of ringing. An effect caused by the shot that had wounded her enemy and fired just alongside her ear.
            She didn't know if she could call the marksman a foe or a friend. Had this person shot the man to rescue her from an unforgivable mistake or had he another agenda? She heard the wounded man moaning while he tried to drag himself further. He kept his leg meticulously stiff, afraid to bounce into something. She saw he had lost a reasonable amount of blood. The shooter had been right that this man was severely hurt, but he would have to give her some information before she would warn the emergency services. Jean-Pierre's live was a priority.
            With the Sig Sauer, she had fished out of the bushes she followed the blood trail that brought her to the man who saw it was useless that he was dragging himself further.
'Where's Jean-Pierre,' Katarina went straight to the point while she pushed the gun against the forehead of the gangster.
            A hideous smile appeared on the grim face of the wounded man. 'Shoot, do it Baroness Katarina. Just finish it. I'm not afraid to die. I would give everything for the Master, everything for my Lord and the Brothers and Sisters who serve him. Even my life.
            For a moment, Katarina was thrown out of balance. She thought the man would sing another song now that she hold the gun against his head, but there was no spark of fear that she could read in the man's eyes.
            'I promise to  do a good word with the police if you tell me where Jean-Pierre is.' An uncomfortable feeling started to nestle in her belly. It was as if her bowels turned into stone, and became stone cold. Maybe it was because he suspected she wouldn't hurt him. Was she prepared to go further and to pass that line from where she maybe couldn't return? How big was her love for Jean-Pierre?
            The man looked at her with a grin on his lips. 'You mustn't point with a weapon if you don't dare to use it. It doesn't fit a woman to act like a ruthless man. You'll never see your friend again, and you won't live long enough to complain about it. Your death already is written in the stars, and the Master will take care of it that it happens soon enough.
            Katarina felt the doubt slipping into her heart. Not because she was afraid of the bandit, but because of what he foretelling. This prediction of Jean-Pierre's impending death was the thing that pulled her over the line. Without asking something more, she shot the man in his other leg.
            A sudden cry witnessed of his pain but also of his surprise she eventually had fired. He cursed as a heretic between his gritted teeth while he twisted from the pain.  A short moment after that he started laughing like a madman.
            'My life for the Master,' he shouted, and he was bringing something to his mouth. Too late she realized what he had done. His eyes almost bulged out of his head, and his body started to shake spastically. Foam appeared upon his lips, and a moment later he fell backward, as dead as a doornail.
            Obviously, he had poisoned himself by taking a pill or capsule. Who was this enemy of her? She had gone from frying-pan into the fire.  It would be impossible now for her to still save Jean-Pierre.  
            A sound from the direction of the secret corridor made her startle. With her gun pointing to it, she saw two women she knew, appearing out of the opening. Cecile and Marie-Anne were looking with fear at the scene that laid out before them. A dead man with foam on his lips laying in a pool of his blood, while Katarina was swaying on her legs.
            'Katarina, is everything okay with you?' her twin sister asked as the first who came out of her astonishment. 'Are you hurt?'
            Marie-Anne looked with wide-open eyes at the gangster. Her pale face in the moonlight told that she couldn't cope with this a few seconds. The question marks were on her face, and her glances wandered from the dead man to Katarina and back.
            'No..., I mean I'm not wounded.' Cecile was just on time to capture her before she hit the ground as a result of the endured emotions. Cecile gave her the time to recover but then asked for some explication.
            After Katarina had told her story, Cecile comforting rubbed her on the back, telling her how they had landed here. Given the fact that nor Cecile, nor Marie-Anne found Katarina in the castle and that she didn't answer her mobile, they had questioned everybody and called around.
            It was Cecile that had suggested since nobody had seen her leaving, she might have crept out, using the secret corridor. When they were walking through the passageway, they had heard a shot. Eventually after the first fear they had decided to go further, so they discovered Katarina with the gun at the side of the dead gangster.
            When they talked about how to proceed from here on, Cecile got a call from François. While listening to her friend, her face changed color and became even paler. 'Alright, François, I'll wait for you on the road at the border of the forest, where the chapel is.'
            'What's that all about, Sis?' a worried Katarina asked. She had seen the fear gliding on her sister's face. She knew that face as if it was her own, and in fact, actually it was so.
            'François told me just now that he was suspended and taken off the investigation on the Chateau. They have appointed a new inspector, a certain Jean Demarets and it seems he's on his way to apprehend you for complicity in the murder at the castle. It's common knowledge that this man is a hardliner and a woman-hater. François told me his three failed marriages probably were a reason for this. He also told this man was a rival of General Tavernier.'
            'But what do we do now?' Marie-Anne asked, being rather silent till now. 'What will happen to Jean-Pierre, how...' She was very emotional. Her renewed friendship with her brother would end here abruptly before it had any chance to grow. Tears were standing in her eyes, and her lips were trembling.
            Suddenly Katarina got an ice-cold look inside her eyes while she bent to frisk the victim. She had seen him smoking. So, with a bit of luck... 'Ha,' it sounded. She got a little square packet out of the pocket of his pants and showed them the front of the box of matches. 'The New Lagoon' was a well-known nightclub from the neighborhood.
            'This doesn't concern you, but I know where to go now. You must go back to the castle, but don't tell a thing,' a grim Katarina said.
            'Out of the question,' Cecile answered immediately. 'I've asked François to pick us up at the chapel at the border of the forest. He's sure you're innocent and will help us. He's a valuable ally, Katarina. Trust me. He even wants to risk his career for you and me. That has to significate something after all.  
            Katarina hesitated but then nodded. 'We have to disappear from the radar. Marie-Anne, you stay as a guest of the Chateau Rouge, and you can stay as long as you want. You have to go back now and...'
            'Sorry, Katarina, I don't want to be impolite and forgive me I'm straightforward, but I'm not planning to stand on the sideline. Certainly not if the life of my brother depends on it. You'll have to knock me unconscious to stop me from going with you.'
            That was the other side of Jean-Pierre's sister, Katarina and Cecile suddenly started to know. A devilish smile appeared upon Katarina's face. 'Okay, then. Just like the three musketeers: one for all, all for one. Let's go the road and wait for François, our d'Artagnan. Maybe all hope is not lost yet.'
            That was the other side of Jean-Pierre's sister, Katarina and Cecile suddenly started to know. A devilish smile appeared upon Katarina's face. 'Okay, then. Just like the three musketeers: one for all, all for one. Let's go the road and wait for François, our d'Artagnan. Maybe all hope is not lost yet.'   
  
           
© Rudi J.P. Lejaeghere
15/05/2016


Back with new chapters half september. Till then!!


Chateau Rouge: Deel 15





















15. Een voor allen, allen voor een

            Katarina was wat aangeslagen door de interventie van de mysterieuze schutter. In haar oor hoorde ze nog steeds een gegalm. Een gevolg van het schot dat haar belager had verwond en dat praktisch naast haar oor werd afgevuurd. Ze wist niet of ze de schutter een vijand of vriend kon noemen. Had die persoon de man neergeschoten om haar van een onvergeeflijke fout te redden of had hij een andere agenda?
            Ze hoorde de gewonde man kreunen terwijl hij zich probeerde verder te slepen. Blijkbaar was hij in het been geraakt. Hij hield het angstvallig stijf, bang om het ergens tegenaan te stoten. Ze zag dat hij redelijk wat bloed had verloren. De schutter had gelijk gehad dat deze man ernstig was gewond, maar hij zou haar eerst wat informatie moeten geven vooraleer ze de hulpdiensten zou verwittigen. Jean-Pierre’s leven ging voor alles.
            Met de Sig Sauer die ze ondertussen uit het struikgewas had gevist, volgde ze kort het bloedspoor dat haar tot bij de man bracht, die met een verbeten blik zag dat het nutteloos was dat hij zich verder sleepte.
            ‘Waar is Jean-Pierre,’ viel Katarina direct met de deur in huis terwijl ze woedend het pistool tegen het voorhoofd van de gangster duwde.
            Er verscheen een grimmige lach op het verbeten gezicht van de gewonde man. ‘Schiet dan, doe het Barones Katarina. Maak er een eind aan. Ik ben niet bang om te sterven. Ik geef alles voor de Meester, alles voor mijn Heer, de Broeders en de Zusters die hem dienen. Zelfs mijn leven.’
            Katarina was even uit haar lood geslagen. Ze dacht dat de man direct een ander liedje zou zingen wanneer ze hem het pistool tegen zijn hoofd hield, maar er was geen greintje angst in de man zijn ogen te lezen.
            ‘Ik beloof een goed woordje bij de politie te doen als je mij vertelt waar Jean-Pierre is.’ Er begon zich een onaangenaam gevoel in haar buik te nestelen. Het was alsof haar darmen in steen veranderden en ijskoud werden. Deze man zou haar nooit uit eigen wil iets vertellen. Maar misschien was dit omdat hij vermoedde dat ze hem niets zou aandoen. Was zij bereid verder te gaan en die lijn te overschrijden waar ze misschien nooit meer terug overheen kon? Hoe groot was haar liefde voor Jean-Pierre?
            De man keek haar met een grijns op zijn lippen aan. ‘Je moet niet zwaaien met een wapen als je het niet durft te gebruiken. Het pas niet bij een vrouw om te doen alsof ze een gewetenloze kerel is. Je zal je vriend nooit terugzien en je zal hem niet lang overleven. Je dood staat in de sterren geschreven en de Meester zal ervoor zorgen dat dit heel gauw gebeurt.’
            Katarina voelde de vertwijfeling in haar hart sluipen. Niet omdat zij bang was van deze gangster, maar om dat wat hij voorspelde. Deze voorspelling van Jean-Pierre’s nakende dood was hetgeen haar over de streep trok. Zonder verder nog iets te vragen schoot ze de man in zijn andere been.
            Een plotselinge schreeuw getuigde van zijn pijn maar ook van zijn verrassing dat ze uiteindelijk toch had geschoten. Hij vloekte als een ketter tussen zijn opeen geknarste tanden terwijl hij kronkelde van de pijn. Een kort moment daarna begon hij als een waanzinnige te lachen.
            ‘Mijn leven voor de Meester,’ riep hij en ze zag hem iets naar zijn mond brengen. Te laat besefte ze wat hij had gedaan. Zijn ogen puilden bijna uit zijn oogkassen en zijn lichaam begon spastisch te schokken. Schuim verscheen op zijn lippen en een moment later viel hij morsdood achterover.
            Het was duidelijk dat hij zich met een pil of capsule een gif had toegediend. Met wie hadden ze hier te maken? Ze was van de regen in de drop geland. Nu zou ze onmogelijk Jean-Pierre nog kunnen redden.
            Een geluid in de richting van de geheime gang deed haar schrikken. Met haar pistool in de aanslag zag ze twee vrouwen die ze kende in de opening verschijnen. Cecile en Marie-Anne keken met angst naar het tafereel dat zich voor hen ontvouwde. Een dode man met het schuim op de lippen en badend in het bloed, terwijl Katarina met het pistool op haar benen stond te zwaaien.
            ‘Katarina, alles goed met je?’ vroeg haar tweelingzuster die het eerst van haar verbazing was bekomen. ‘Ben je gewond?’
            Marie-Anne keek met wijd open ogen naar de gangster. Haar bleke gezicht in het maanlicht getuigde dat ze dit niet in een paar seconden kon verwerken. De vraagtekens stonden op haar gezicht te lezen en haar blik zwierf van de dode man naar Katarina en terug.
            ‘Neen…, ik bedoel ik ben niet gewond.’ Cecile kon haar zuster nog juist opvangen voor ze bijna op de grond neerviel van de doorstane emoties. Cecile liet haar de tijd om even te bekomen maar vroeg dan toch om uitleg.
            Nadat Katarina haar verhaal had gedaan, terwijl Cecile haar troostend op de rug wreef, vertelden ze zelf hoe ze uiteindelijk daar waren beland. Gezien noch Cecile, noch Marie-Anne Katarina vonden in het kasteel en ze haar mobieltje niet beantwoordde, hadden ze overal rondgevraagd en rondgebeld.
            Het was Cecile die opperde dat gezien niemand haar had zien vertrekken, ze misschien via de geheime gang het Chateau was buiten geslopen. Toen ze door de gang liepen hadden ze een schot gehoord. Uiteindelijk na de eerste schrik hadden ze besloten verder te gaan en ontdekten ze Katarina met het pistool bij de dode gangster.
            Terwijl ze overlegden hoe het nu moest, kreeg Cecile een telefoontje van François. Luisterend naar haar vriend, veranderde haar gezicht van kleur. Alhoewel ze van de emotie al niet veel kleur vertoonde, werd ze zelfs nog grauwer. ‘Oké, François, ik wacht op je aan de weg aan de rand van het bos, waar de kapel staat.’
            ‘Wat is dat allemaal, zus?’ vroeg een verontruste Katarina. Ze had de angst gezien die over het gezicht van haar zuster was gegleden. Ze kende dit gezicht alsof het haar eigen gezicht was, wat eigenlijk in feite ook zo was.
            ‘François vertelde me juist dat hij geschorst is en daarom aan het onderzoek op het Chateau niet meer mag deelnemen. Er is een nieuwe inspecteur aangesteld, een zekere Jean Demarets en het schijnt dat deze op weg is om jou te arresteren wegens medeplichtigheid aan de moord op het kasteel. Het is een man van de harde stempel en het is bekend dat hij een vrouwenhater is. François zei dat zijn drie mislukte huwelijken daar wel voor iets zouden tussen zitten. Hij vertelde ook dat deze man een tegenstander van Generaal Tavernier.’
            ‘Maar hoe moet het nu?’ vroeg Marie-Anne, die tot nu toe nog niet veel had gezegd. ‘Wat gaat er met Jean-Pierre gebeuren, hoe…’ Ze geraakt maar half uit haar woorden. Haar vernieuwde vriendschap met haar broer zou afgesneden worden vooraleer ze tot bloei had kunnen komen. De tranen stonden in haar ogen en haar lippen trilden.
            Katarina kreeg een ijskoude blik in haar ogen en ze bukte zich en begon het slachtoffer te fouilleren. Ze had hem zien roken. Dus met enig geluk… ‘Ha,’ klonk het uit haar mond. Ze haalde een klein vierkant pakje uit zijn broekzak en toonde het voorplaatje van het boekje lucifers. ‘The New Lagoon’ was een gekende nachtclub uit de omgeving.
            ‘Dit is jullie zaak niet, maar ik weet waar ik nu naartoe moet. Jullie moeten terug naar het kasteel, maar vertel niemand niets,’ zei een grimmige Katarina.
            ‘Geen sprake van,’ antwoordde Cecile direct. ‘Ik heb François gevraagd om ons op te pikken aan de kapel aan de rand van het bos. Hij is overtuigd van je onschuld en zal ons helpen. Hij is een waardevolle bondgenoot, Katarina. Geloof mij maar. Hij wil zelfs zijn carrière op het spel zetten voor jou en mij. Dat moet toch iets betekenen.’
            Katarina aarzelde maar knikte dan bevestigend. ‘We moeten van de radar verdwijnen. Marie-Anne, je blijft een gast van het Chateau Rouge en mag er zo lang verblijven als je wilt. Je zou nu beter terug gaan en…’
            ‘Sorry, Katarina, ik wil niet onbeleefd zijn en vergeef me als ik het recht voor de raap zeg, maar ik ben niet van plan om aan de zijlijn te staan. Zeker niet als het leven van mijn broer op het spel staat. Je zal mij bewusteloos moeten slaan om mij tegen te houden om met jullie mee te gaan.’
            Dit was de andere kant van Jean-Pierre’s zuster die Katarina en Cecile plots leerden kennen. Er verscheen een duivelse lach op Katarina’s gezicht. ‘Oké dan. Zoals de drie musketiers: één voor allen, allen voor één.  Laat ons naar de weg gaan en wachten op François, onze d’Artagnan. Misschien is alle hoop nog niet verloren.’

© Rudi J.P. Lejaeghere

22/04/2016

Terug met nieuwe hoofdstukken rond half september. Tot dan!!  :)  Rudi


Requiem: Hoofdstuk 48 (2e deel)

           












           Iléna naderde de deur met haar hand op de holster die ze ook geleend had van Peter Jackson. Met haar kepie en doordringende ogen die op dit moment heel streng naar de man aan de deur keken, liet ze een duidelijke lichaamsboodschap na. Ze hield niet van geintjes. Ze zag dat de man begon te zweten. Natuurlijk zou iemand met een dringende boodschap ook kunnen zweten om zo gauw mogelijk hiervan verlost te geraken, maar zij wist dat er een andere reden was.
            ‘Open je vest en draai je om, dat ik zie of je geen wapens verborgen hebt. Oké, goed zo en nu je broekspijpen omhoog.’ De man deed alles wat ze deed. Wat een schoothondje. ‘Laat die broekspijpen nu maar weer zakken, man, het heeft geen zicht,’ plaagde ze de man. ‘Mag ik nu even je pas zien, duw hem maar gewoon tegen het venster.’
Wat Philip dan ook deed.
‘Ik laat je nu binnen, geen geintjes, meneer Collins of dat zal je zuur opbreken. Nadat ze duidelijk zichtbaar voor Philip Collins haar holster opende, zodanig dat ze direct bij haar wapen kon, opende ze de grote deur met de sleutelbos van de nachtwaker. Gelukkig had ze de code onthouden, dus dat was geen probleem. Een nachtwaker die de code van de deur niet kent, zou direct als fake ontmaskerd worden. Ze wees naar de toiletten aan de rechterkant van de balie. ‘Ik riskeer hier mijn job kerel, door je binnen te laten. Dus maak voort.’
            Iléna zag dat de man, niettegenstaande hij bang was, zijn nieuwsgierigheid niet kon onderdrukken. Juist toen hij aan de toiletten kwam, draaide hij zich om.
            ‘Bedankt, mevrouw dat u mij…,’ begon Philip Collins maar stokte in zijn woorden toen hij achter haar iets zag dat blijkbaar niet mocht, gezien de ogen die hij opentrok en toen naar haar hand op haar holster keek.
            Iléna’s blik flitste even achteruit en zag toen ook een van de handen van Peter Jackson uitsteken langs de rand van de balie. Verdomme! Dat was een beginnersfout. Ze trok de Colt Combat Elite met het rozenhouten greep uit de holster en richtte dit op Philip Collins. ‘Ga maar binnen in het toilet…NU,’ zei ze wat luider omdat hij als versteend naar de loop van het pistool aan het kijken was. Toen ze binnen waren, stak ze vlug haar wapen terug in haar holster en paste vliegensvlug een ‘aikido atemi waza’ toe. ‘Atemi’ is op zich niet alleen een vuistslag. De ‘Atemi waza’ zoals Iléna toediende, kon gebruikt worden in het begin van een oefening om zich goed te plaatsen, ook om de verplaatsing mogelijk te maken of kracht mee te geven. Tenslotte kan je ‘Atemi waza’ ook gebruiken als afwerking. Het resultaat was hier dat  Philip Collins als een ledenpop in elkaar zakte en dat was hetgeen ze initieel voor ogen had met haar beweging. Ze sloot hem op in het onderhoudshokje dat zich binnen de toiletten bevond en waar men allerhande sanitair materiaal bewaarde. Ze vond zelfs materiaal om hem te boeien en te knevelen. ‘Sorry, maatje, maar je zal je plas nog wat langer moeten ophouden!’ Ze nam afscheid van Collins door even met de wijsvinger tegen haar kepie te tikken en deed daarop de deur toe. Iléna zou als alles goed afliep een boodschapje op de balie achterlaten waar ze de heer Philip Collins konden vinden. Nu maar hopen dat hij niemand anders had gecontacteerd.
            ‘Probleem opgelost, Gekko.’ liet ze haar contact weten.’ Laat ons hopen dat we geen onverwacht bezoek meer krijgen. ‘Hoe ver zitten Joeri en Nikolaj met hun opdracht?’



……..



            Ik, rode cirkel in de Kami Akai was als een zelfmoordpiloot, een kamikaze door het verkeer gevlogen. Hoe het mogelijk was dat ik geen brokken had gemaakt, het was een echt mirakel. In opperste concentratie had ik mij tussen voertuigen en langs voertuigen gewrongen, de topsnelheid van mijn autobot uitgetest en in een recordtempo mijn autobot bestemming mijn appartement gestuurd. Daar had ik tot mijn consternatie gezien dat Stephen er niet was. Ik vond geen sporen van inbraak of gevecht. Dus hij moest reeds naar het huis van mijn ouders zijn ofwel…ik mocht er niet aan denken, was hij weer ontvoerd.
            Zonder veel nadenken smeet ik mij weer als een waanzinnige in het verkeer en vloog als de wiedeweerga richting ouderlijk huis. Ik besloot om mezelf een paar huizen verder  te parkeren toen ik daar aankwam en de autobot van Stephen zag staan. De andere zwarte geblindeerde autobot die zich in wat verder bevond, deed mij kippenvel krijgen. Hier was hij! Stephen en zijn belager. Ik hoopte enkel maar dat ik op tijd was. Ik had onderweg nog tijd gezien om Ji en Eagle Eye op te trommelen, maar vooraleer die ter plaatse zouden zijn, kon het al allemaal te laat zijn. Ik alleen zou de taak moeten klaren. Zo stond het waarschijnlijk geschreven, het kon geen toeval zijn.
            De voordeur stond op een kier. Het elektronisch slot was intact, maar ik zag dat het alarm af stond. Er was een stukje hardware aangekoppeld waarmee ik vermoedde dat de insluiper binnen was geraakt. Michael was toch dood? Of was dit die andere die Michaels opdracht wou afmaken?  Dit was in korte tijd al de tweede maal dat ik sporen van inbraak tegenkwam. Eerst bij mijn vriendin, nu hier. Geen goed teken! Ik deed mijn schoenen uit en sloop verder door de gang langs de kersenhouten kasten de leefkamer binnen. Ik zag dat een paar zaisu en de kleine teburu omgegooid waren. Een spoor van omvergeworpen voorwerpen leidde naar buiten. De tuin! Ze waren in de tuin. Neen, deze keer zou, gelijk wie de belager was van Stephen niet ontsnappen. Ik deed mijn vest uit om meer bewegingsvrijheid te hebben. Wierp ze op een van de zaisu die nog rechtstond. Er viel een soort kalmte over mij die ik nodig zou hebben voor Stephen uit de handen van die kerel te redden. Maar het was niet alleen kalmte. Binnen in mij borrelde er iets naar boven dat ik moeilijk kon benoemen. Ik had er meer dan genoeg van! Hier, als men het mij gunde, zou ik er een eind aan maken. Tot der dood! Het waren de woorden die door mijn hoofd flitsten. Tot der dood, tot der dood… herhaalde ik steeds in mezelf. Een mantra die me moed en kracht gaf.
            De tuin was op het eerste zicht verlaten. Op mijn blote voeten sloop ik naar het chashitsu, maar ook in het theehuisje was er niemand. Mijn blik draaide zich naar rechts en ik zag door het matte glas van de serre twee gestaltes. Zou ik hem in de serre aanvallen of zou ik hem naar buiten proberen te lokken? Wat was de slimste oplossing? Binnen in de serre had ik minder ruimte om mij te verdedigen of aan te vallen als dat kon. Trouwens al Stephen daar aanwezig was, zou hij als doelwit van zijn belager een zwak punt voor mij zijn. Ik zou niet honderd procent kunnen uitpakken zonder het risico te lopen dat Stephen in het proces ook gewond of zelf gedood werd.
            ‘Hé, daar, …Michael? Of hoe noemen ze je? Is het makkelijk om iemand te doden die zich niet kan verdedigen. Bij ons noemen ze dat lafheid.  Je ben een lafbek! Of durf je niet te vechten tegen een vrouw. Je hebt Stephens zus wel durven doden en twee ouderlingen, die zich niet konden verweren.’
Ik zag de figuur stokken in een beweging, zich omdraaien in mijn richting en daarna in de serre weg en weer lopen. Hij liep van Stephen weg en dan weer terug naar Stephen. Ik veronderstelde dat het Stephen was, want hij was de enige persoon die zich niet bewoog. Als ik het goed in kon schatten, bevond Stephen zich dit ter hoogte van een van de steunen die zich halverwege de serre bevonden. Hij was daar waarschijnlijk aan vastgemaakt, daarom dat hij niet bewoog. Ik hoorde Stephen ook niet antwoordden op mijn geroep. God, het mocht niet waar zijn dat ik te laat was en dat die smeerlap hem al gedood had. Mijn woede probeerde ik met alle macht te onderdrukken en te ventileren in mijn woorden, ik moest Stephens vijand trachten te provoceren.
            ‘Kom naar buiten, moederskindje, dan kan je misschien nog iets leren van een meisje.  Of ben je ook bang voor meisjes. Nou ja je weet wat ze zeggen van mannen met een zwaard. Ze moeten compenseren voor dat een ietwat kleiner dingetje…!’
            De deur van de serre werd opengesmeten, zo hard dat ze uit haar hengsels vloog en het glas in stukken in het rond vlogen. Gelukkig stond ik ver genoeg en werd ik niet geraakt door de rondvliegende stukken. In het midden van de deur stond een Euraziaat in een zwart pak. In zijn rechterhand had hij de Nihonto vast in een vuist waarvan de knokkels wit zagen van de druk die hij erop uitoefende. De woede stond in zijn ogen te lezen. Hij spoog zijn woorden uit als gifpijlen.
‘Krijg de tering, je bent ook overal waar je niet moet zijn. Stephen is van mij! Hij moet boeten, maar eerst zal ik jou eens een lesje leren. Het zal de laatste keer zijn dat je een Engel een lafaard noemt. Ik ben uitverkoren en niemand zal dit offer van me wegnemen. Men heeft het me beloofd.’
            Ik zuchtte opgelucht. Dit wou zeggen dat Stephen nog leefde. En voor de rest was het praat van een waanzinnige psychopaat. Ik kon achter Michael nog juist de gestalte van Stephen ontwaren. Hij was inderdaad geboeid aan een van de steunen van de serre. Gekneveld zag ik van waar ik stond de woede in zijn ogen schitteren. Nu had ik andere prioriteiten maar als ik dit tot een goed einde kon brengen, zou ik Stephen inwijden in de Kami Akai. Die lieve beer had dringend nood aan een manier om zich tegen zijn vijanden te weren.
            ‘Beloofd, pfff! Je bent het schorremorrie van het vuilste wat ik ooit onder mijn schoen heb verpletterd. Een kakkerlak, een luis. Een gewone moordenaar, neen, sorry een smeerlap van een vent die weerloze mensen vermoord. Onschuldige slachtoffers maken, die zich amper kunnen verweren. Oh ja, je moet ze eerst nog verdoven, bang dat ze je ze niet meester kan. Of ben je bang van de woorden die ze je naar het hoofd zouden slingeren. Zouden woorden je boos maken, moederskindje!’ Alles wat me maar in mijn gedachten kwam om hem te kwetsen, te vernederen vloog als etter uit mijn mond. Ik spuwde haat en ademde zijn vertwijfeling die ik las in zijn ogen met genoegen in.

            Michael twijfelde! Wat een vrouw was dat? Hij kende ze wel. Die zwartharige feeks was de dochter van dat oude koppel dat hij uit de serre had ontvoerd. Ze hadden het voor hun ouderdom nog lang gemaakt. Vele jongere slachtoffers hadden het eerder begeven en gesmeekt bij de eerste druppel bloed die ze zagen. Haar ouders waren dapper gestorven, maar dat zou hij haar niet vertellen. Die feeks was het niet waard. Wat zij allemaal naar zijn hoofd slingerde. Hij wou zijn vingers in zijn oren stoppen om het allemaal niet meer te horen maar dan zou hij zijn wapen moeten loslaten. Neen, hij zou dat tengere ding eens een lesje leren!

copyright Rudi J.P. Lejaeghere


vrijdag 17 juni 2016

One of the Walking Dead



(Old poem, new verbal arrangement)

If I don’t feel the warmth of the sun
On a sunshiny day,
If I'm too numb to feel
My feet on the ground,
Even when I’m stamping them
Till there's a hole in the soil,

What am I but one of the walking dead?

Even if I don't see the maggots wriggling
In my muscles and digging holes through my bones,
Still I can't feel the loss
Of the falling skin and the melting marrow,
They are but a mask to camouflage,
A harness of decay, a cape to conceal

That I'm but one of the walking dead.

Build me inside the wall till I die,
Deprive me the air that makes me walk,
Limping as a crumbling corpse
On the rhythm of my soulless heart,
Then I'll scratch my name with my own blood
On the back side of the bricks of that wall,
Together with a curse that holds me inside forever,

Because there's only one black thought
That chews like a raging rodent through my darkened mind,
Because I'm now one of the walking dead,
And it’s burning in my lifeless eyes,
It's the never satisfying hunger for:

'Human flesh!' 


© Rudi J.P. Lejaeghere


Beste vriend van een mens/Man's best friend...

Loyal, gentle and a friend for life,

Trouw, vriendelijk en een vriend voor het leven.



maandag 13 juni 2016

A way out of the night


It’s not the shadows
nor the sounds in the night
that I fear,

and even if I can’t place them
or put a name on it,
in my head they write me
a way out of the night
in myself.

I dress them
without anxiety with reality,
a fixed form, a voice
that I want to recognize.

It’s the morning and the light
that feeds my fears
and let my heartbeat stop.

It’s the day that I still
have to conquer.


© Rudi J.P. Lejaeghere

Old poem, new verbal arrangement on SoundCloud


Vertekend





Vermaakte me wat met een van mijn schrijfsels, gecombineerd met muziek, geluiden en wat beeldmateriaal. Sorry voor de beginnersfouten.

Distorted





Just having fun with one of my writings combined with sounds, music, and images. Sorry for the beginner mistakes.

zondag 12 juni 2016

The Horseman of the Night



He’s back,
the horseman of the night,
I hear the beating of my heart
on the rhythm of his hasty gallop.

Will he stop tonight
in my town or will he wait
until I fall asleep, so weary
and forget his name.

Do I hear in the wind
his silent laughter,
while he whispers softly:
oh, child of men,
there is no escape.

Don’t bother,
I’ll find you,
even in your dreams.


© Rudi J.P. Lejaeghere