maandag 29 juni 2015

The Woman in Red: Chapter 34

34. A dramatic love story

            They would go with the TGV to Berlin. Katarina had bought the tickets on the internet and had printed them out with Cecile’s printer. After saying goodbye to her sister, they left in a taxi to go Paris, where they would make a nine-hour trip to Berlin. Frau Bertha had promised to fetch them by her chauffeur.
            When they were sitting at their places in the high-speed train compartment Jean-Pierre began to think this adventure could be more dangerous than their experience with the hypnotist.
            ‘I’m not altogether happy with it, Kat. That lady is very important. I hope we don’t get into trouble. Maybe it’s just a tape we want to take from her, but these Germans don’t laugh about the security of their VIP’s.
            Katarina sat next to the window and looked outside. ‘I know her as a smart lady who’s is open-minded. I was thinking if we couldn’t explain the things like they are. But a moment later I have doubts and…’ She desperately shook her head. They had left for Germany without a real plan, how would all this end?
            ‘Your mother… is she a real Baroness, is she really aristocratic, Katarina?’ Jean-Pierre had wanted to ask this already a long time ago, but because of the raid on the castle, their escape and the kidnapping of Beatrice it had never been the best moment.
            ‘My mother wasn’t born a Baroness, Jean-Pierre. She was a young woman from a village where nothing exciting ever happened. Maman was a teacher in French. There was a little school in the village where she lived. Together with a few other teachers, she cared for the education of a little group of children.’
            Jean-Pierre furrowed his brows. ‘But how has she become a Baroness or is it just a way of addressing she used for her clients at the Chateau?’
            ‘Actually, it’s a very passionate love story that has ended dramatically. Yes, I see you’re looking surprised, but in the past my mother was very different. More like me, if I may believe the rumors. I’ll tell you what I once have heard from one of her best friend in the village she lived in. Mother doesn’t know that I know this. I’ll never tell her myself because I don’t want to hurt her.’
            Jean-Pierre didn’t understand it at all now, but he was curious to hear the life story of the mother of the woman he loved.
            ‘Like I said, there wasn’t much happening in the village my mother lived in. They had a bakery and a butcher and also a little supermarket, but that was all. For other things, they had to go the next city. One day a young man came to the village. He had lost his way and stopped to ask for directions. The person he asked the way was my mother.’
            Katarina looked as in a dream in front of her while she was telling. Every time she thought or spoke about her mother, she knew the person who had given birth to her, must be very afraid now. Actually, she might not think further about it otherwise she would lose the courage to go on. Now she had to be strong. She swallowed and went on.
            ‘It was love at first sight. The young man felt attracted to my mother, he stayed overnight at the only guesthouse the village possessed. The love was mutual, my mother was head over heels in love with him. His name was Jean-Luc and he was from nobility, but that she only knew later. Jean-Luc wouldn’t let her know he was a Baron. They agreed to see each other again and Jean-Luc met her several times to take a walk in a near forest. Another time he took her to the city to strolling the street and showing her all sorts of sights.’
            Jean-Pierre knew where this story was going. If Jean-Luc was from nobility and Beatrice now was a Baroness… well, there could only be one explanation.
            ‘Indeed,’ Katarina told him, ‘after a while Jean-Luc asked her to marry him and the day after he fetched her with a Rolls Royce. My mother didn’t know what was happening. He took her to his castle… Chateau Dauphin. Then the castle hadn’t got his nowadays destiny. Jean-Luc had a lot of servants and when they arrived at the castle, they stood already in a row to meet my mother. Imagine what she must have thought. She must have fancied herself a princess.’
            ‘But you said it was a dramatic love story. Has the baron died then?’ Jean-Pierre was listening very interested to her story.
            ‘Yes, indeed. It has to be about a month after their marriage. They had been to the movies one night and walked together to their car that was parked in a side-street. Arrived at the spot some kind of criminal was waiting for them who wanted their money and jewels. He tried to pull mother’s wedding ring from her finger with violence. She resisted a bit and he got angry and slapped her in the face. Jean-Luc became furious and jumped on the man. But he wasn’t a match for the robber. He suddenly had a knife in his hand and stabbed the Baron a few times in his chest and run away.’ She stopped talking for a moment and Jean-Pierre took her hand to support her.
            Katarina had to catch her breath and she wiped with her free hand a tear from her eyes. ‘Jean-Luc died in the arms of my mother. He left her everything, also Chateau Dauphin.’

© Rudi J.P. Lejaeghere

zaterdag 27 juni 2015

Don't look back

You know what you will see?
Between those burned bridges
and all your sunken ships
as usual bloodthirsty sharks meander.

Distrust swims crisscross
in the midst of a school of piranhas
biting themselves, cutting as a knife,
in the calves of all those bygone days.

It was a time
that you learned to keep your head up
trying not to sink again

and again
drinking the cup of gall
that they spouted.

A not faltering willingness
to conquer the stream
as a salmon,
to avoid as a fragile fly
the strikes of the flyswatter,
refining your stealth mode
to vanish into nothing at all,

to disappear completely of their radar.

Put you GPS on straight ahead,
concentrate on the friendly voices
that will guide you, explore the road.
Don’t deviate.

Let the leeches
slime on the side of the road
the rats and the wolves will find them,
recognize them as their own
to devour.

The nails of your coffin
are by no means available yet.

© Rudi J.P. Lejaeghere

Kijk niet achterom

Je weet toch wat je zal zien?
Tussen die verbrande bruggen
en al je gezonken schepen
meanderen zo als gewoonlijk
bloeddorstig de haaien.

Wantrouwen zwemt kriskras
tussen een school piranha’s
die zich snijdend als een mes bijten
in de kuiten van al de voorbije dagen.

Het was een tijd
dat je leerde bovenblijven
om steeds weer te zinken,

telkens weer opnieuw
de beker met de gal drinken
die men spuide.

Een niet versagende wil
om als een zalm
de stroom te overwinnen,
als een kwetsbare vlieg de klappen
met de mepper te ontwijken,
je stealth modus te verfijnen
om in het niets en alles op te gaan,

volledig van hun aarde te verdwijnen.

Stel je gps op verder en vooruit,
concentreer je op de vriendelijke stemmen
die je geleiden, de weg verkennen.

Wijk niet af.

Laat de bloedzuigers
slijmen aan de kant van de weg
de ratten en de wolven zullen hen vinden,
als een van hen herkennen
om te verslinden.

De nagels van je doodskist
zijn bijlange nog niet binnen.

© Rudi J.P. Lejaeghere


High tide

The goodbye and speaking of it


and are slipping away
with the high tide in the swallowing
down the curves of my throat

sentences without a verb


but do know
maybe for the last time
even if it was for the first
intensively sensitive

like guitar music or  homesickness
it sings in me like the strings
of friendship
far over the border
it tastes like a song

without understanding the feeling
of silence and still so much
to say that day

and now
remembering it again.

© Rudi J.P. Lejaeghere

Hoog tij

Het tot ziens en uitspreken


met het hoogtij in het slikken
het slippen in de bocht van de keel
de zinnen zonder werkwoord


maar weet
misschien voor het laatst
al was het voor het eerst
intens gevoelig

als gitaarmuziek of heimwee
het zingt in mij op de snaren
van vriendschap
ver over de grens
het smaakt naar een lied

zonder het begrijpen voelen
zwijgen en toch zoveel
het allemaal zo zeggen die dag
en vandaag weer herinneren.

© Rudi Lejaeghere

vrijdag 26 juni 2015

Requiem: Hoofdstuk 25 (2e deel)


‘Mijnheer March, zoals u al zegt, onze belangen lopen parallel. Ik zondig zeker tegen minstens tien hoofdregels van de code van de Veiligheidsdienst maar ik ‘zal’ u de tekst laten lezen die op het papiertje stond. Het is niet omdat ik bang ben van de macht die u kan uitoefenen, trouwens als u spoorloos zou verdwijnen en ik verklaar u niet meer gezien te hebben sedert onze ontmoeting in het mortuarium zou er hier in Sanctuary geen haan over kraaien. Er is niemand die weet dat u hier bent, Mijnheer March! Dus ik zou u aanraden om voorzichtig te zijn als u een krachtmeting met mij wilt aangaan.’ De hoofdinspecteur wilde zijn gezicht redden en wilde tonen dat hij evenveel macht had als Stephen March, misschien zelfs meer.
 ‘Maar niet gezeverd, Mijnheer March, ik wil dat beest van de straat,’ vervolgde Norino Vastai. De veiligheid van de burgers is mij een persoonlijk risico waard en ik zit in tijdsnood. Zie je, ik stel mij kwetsbaar op. U als diplomaat zou moeten weten wat dat betekent. Ik vertrouw u en geloof u, ik weet dat u net als wij de moordenaar wil vatten. Maar wij houden niet van mensen die het recht in eigen handen nemen. Ik denk dat onze beide Werelden daardoor al genoeg leed hebben doorstaan.’
Stephen glimlachte en dat zag de hoofdinspecteur bedenkelijk de wenkbrauwen fronste. ‘Hoofdinspecteur, laten we elkaar niet op stang jagen. U mag nooit te zeker zijn van je gelijk zeg ik altijd, dat geldt zowel voor mezelf als voor u. Er is altijd meer dat een mensenoog kan zien,’ orakelde hij terwijl hij dacht dat de hoofdinspecteur niet wist dat zijn vrienden ‘wel’ wisten wie hem had opgehaald uit het Oji. De hoofdinspecteur zou hem niet zomaar kunnen wegtoveren. Daarom had Yukiko in zijn oor gefluisterd dat zij Gekko in zou schakelen om hem te volgen als er iets misging met het bezoek dat op zijn hoteldeur had geklopt. Hij kon met diverse gehackte straatcamera’s en spybots volgen waar men Stephen eventueel naar toe zou brengen.
‘Toon mij het briefje en ik vertel u wat er in het kluisje zat!’ Stephen wachtte op een reactie van de hoofdinspecteur.
            Uiteindelijk na een poos bewoog Norino Vastai zich terug naar zijn bureau en haalde een andere slide tevoorschijn en gaf hem aan Stephen. Het was een kopie van het overlijdensbericht van Stephens vader en zijn stiefmoeder Kathy Chang en daaronder in het zwierig geschrift van Suzy:
            Was dit wel een ongeluk? Wie moest er dood? WAS het te doen Om MA of pa? Of beiden?

            Stephen begreep er niets meer van. Al die vreemde vragen. Zijn vader en stiefmoeder waren in het jaar 2106 verongelukt met een autobot. Een prototype van het soort dat nu door de straten zweefde. Men had hem verteld dat het computerprogramma van de autobot gecrasht was en als gevolg de autobot zich tegen een muur te pletter had gevlogen. Suzy had hier blijkbaar haar twijfels over. Hij keek de hoofdinspecteur aan met een vragende blik.
            ‘Ik weet wat u denkt, Mijnheer March. Waarom dacht uw zus dat dit geen ongeluk was en stelde zij zich al die vragen?’
            Stephen knikte bevestigend, inderdaad vond hij dit allemaal een vreemde wending in deze zaak. ‘Men heeft mij altijd verteld dat het een ongeluk was als gevolg van een fout in de software van het vehikel. Neen, nu ben ik sprakeloos! Ik kan u hier niet meer inlichtingen over geven. Ik waardeer het dat u mij dit toont en ik kan begrijpen dat u langs deze weg ook aan mij hebt gedacht, maar ik sta net als u voor een raadsel of niet?’ Hij keek de corpulente Norino Vastai recht in de ogen die zich nu wat achterover boog op zijn stoel en Stephen even onderzoekend aankeek.
            ‘Mijnheer Stephen March, wij vermoeden dat uw vader en stiefmoeder het slachtoffer waren van een aanslag! Onze technici hebben na het verkrijgen van dit bericht, de software van de bewuste autobot die nog in onze databanken werd weergevonden wat grondiger nagekeken. Na een wat diepere screening ontdekte men tussen de gewone software een klein virusje dat waarschijnlijk voor de uitval van enkele van de bestuursfuncties van de autobot heeft gezorgd. Men, wie dat ook mag zijn, heeft uw vader en stiefmoeder vermoord, Mijnheer March. Ik denk dat dit in de huidige omstandigheden hard moet overkomen, gezien het verlies van uw zus. Maar met alle begrip voor de schok dat dit voor u moet zijn, wil ik er u wel duiden dat u zelf om deze informatie hebt gevraagd. Hoe pijnlijk dit ook voor u moet zijn, ik wil u deze info niet onthouden.’
            Er viel een onaangename stilte. Stephen worstelde met zijn gevoelens. Het verlies van zijn ouders had hij zes jaar geleden verwerkt. Nu hij hoorde dat zij niet het slachtoffer waren van een ongeluk maar dat zij door een of andere persoon of groepering om het leven werden gebracht, was toch meer dan zijn gemoed kon dragen. Hij moest slikken en tranen wegdringen. Hij mocht zich voor de hoofdinspecteur niet kwetsbaar tonen. Het ging hem echter heel moeilijk af en dat bemerkte Norino Vastai ook. In zijn hart had hij medelijden met de man, maar hij moest zijn job doen en er liep een maniak rond in Sanctuary en omstreken. Er was op dit moment geen plaats voor sentimentaliteit.
            ‘Mijnheer March, wij hadden een afspraak, wat verwachtte u dat er in het kluisje zat en wat vond u in de plaats?’ Norino Vastai liet weer een stilte vallen. Hij liet Stephen alle tijd om zich te herpakken en om antwoord te geven.
            ‘Eigenlijk weet ik niet wat ik verwachtte in die kluis te vinden. Misschien een dagboek of meer uitleg over de omstandigheden die tot haar dood hebben geleid. Het was voor mij ook een raadsel.’ Hij sprak de waarheid maar dan begon hij zijn verhaal enigszins aan te passen. Het mysterie rond het briefje met Passage 6 en de game waarbij hij uiteindelijk via de virtuele Suzy hoorde over de muziekdoos en het kind dat zijn stiefmoeder had laten adopteren via LCR hield hij voor zich. ‘Ik heb via onze ambassade laten onderzoeken waarvoor de sleutels dienden aan de sleutelbos van mijn zus. Ik veronderstel dat u dat ook wel zal onderzocht hebben. Ik ontdekte dat een van die sleutels die ik niet herkende een RFID-sleutel was voor een bankkluisje.’ Ondertussen dacht hij dat ze hem ook wel naar het LCR konden gevolgd zijn, maar dat bezoekje kon ook uitgelegd worden als een deel van zijn diplomatieke missie.
            De heer Vastai knikte. ‘Inderdaad, wij wisten waar de sleutel voor diende, maar onze banken zijn qua privacy nog strikter dan de banken van de Oude Wereld. Wij kregen helaas geen toegang tot de kluis. Enkel de nabestaanden die volgens de woordvoerder van de bank, de overleden Daiki Ayumu, volgens een specifiek protocol hun aanspraak op de inhoud konden maken. En dat was u, Mijnheer March. Maar u hebt mij nog altijd niet gezegd wat er nu juist wél in de kluis zat. Ik kan begrijpen dat u ook in het ijle tastte omtrent de inhoud maar u hebt toch iets gevonden. Het briefje van de moordenaar bewijst het ons.’
            Stephen haalde uit zijn binnenzak de videostick en overhandigde hem aan de hoofdinspecteur. ‘Het zijn verschrikkelijke beelden van de moord op mijn zus. Ik weet dat ik zo’n bewijs direct naar u moest brengen, maar ik had er geen benul van wat erop stond en toen ik de mogelijkheid kreeg om de beelden te bekijken was ik volledig van de kaart. Ik was gewoon kapot. Ik wil die beelden nooit meer zien, ze zullen voor de rest van mijn leven in mijn dromen spoken. Er staat trouwens ook nog een gelijkaardige waarschuwing op aan mijn adres gericht, net zoals op het briefje aan de heer Ayumu. Ik begrijp het allemaal niet meer. Nu zit ik er met nog een raadsel bij,’ en wees op de slide met de tekst over het ongeluk van zijn vader en stiefmoeder. Stephen liet ontmoedigd de schouders hangen.
            ‘U bent een slimme man, Meneer March en ik ben zeker dat het u ook is opgevallen dat er hoofdletters in die tekst komen waar die niet hoeven te staan. Kan u daar iets van maken? Het kan een naam zijn. Wij dachten aan MASOWA, WASOMA of SOMAWA of nog een paar ander mogelijkheden. Kent u iemand met die naam die iets te maken zou kunnen hebben met de moordenaar. Wij tasten hieromtrent in het duister.’
            Loog de hoofdinspecteur of wilde hij Stephen uit zijn tent lokken, hij wist het niet. Stephen moest hem sowieso het antwoord schuldig blijven. Hij had inderdaad de hoofdletters niet over het hoofd gezien. Maar eerlijk gezegd kende hij geen enkel persoon die aan het anagram voldeed. Er schoot hem wel een idee door het hoofd wat hij er eventueel nog mee zou kunnen doen maar dat hield hij wijselijk voor zich.
            De hoofdinspecteur nam de stick en maakte aanstalten om hem te bekijken maar Stephen stond recht en vroeg, bijna smekend ‘Alstublieft, hoofdinspecteur, ik kan het absoluut niet aan om nog eens naar die beelden te kijken. Je mag de stick houden, ik wil er niets meer mee te maken hebben. Laat mij die gruwel bespaard blijven.’
            Norino Vastai knikte. ‘Ik begrijp het, mijnheer March. Moest er u toch nog iets door uw hoofd schieten, al denkt u dat het nog zo onbelangrijk is, u hebt mijn kaartje, aarzel niet om mij op te bellen. Op dit moment kan alles van belang zijn. Ik moet u wel vragen om ons grondgebied niet te verlaten. Kan u dat regelen met uw ambassade? Ik duid er nog eens op, wij beschouwen u niet als verdachte en u bent vrij te gaan en staan waar u wilt op dit moment…maar dan wel in de Nieuwe Wereld! Als u Sanctuary verlaat zou ik graag hebben dat u ons een seintje geeft met opgave van uw nieuwe bestemming. Beschouwt u zich maar als onze gast, je kan trouwens eventueel een onkostennota indienen voor het ongemak die gepaard gaan met uw verlengd verblijf. Ik zorg dan zelf wel dat die door onze boekhouding betaald wordt.’
            Stephen verliet met gemengde gevoelens de thuisbasis van de Veiligheidsdienst. Hij had weer een emotionele klap gekregen. Zijn vader en stiefmoeder vermoord? Waar zou dit stoppen? Zou hij de moed blijven vinden om door te gaan? Hij moest. Voor al die slachtoffers en speciaal voor zijn geliefde ouders. Hij hield een taxibot aan en gaf het Oji op als bestemming. Hij had een ideetje dat hij wou uitproberen!

copyright Rudi J.P. Lejaeghere

donderdag 25 juni 2015

Stone: Chapter 16


            Charles Stone had thought a lot already if he would be worthy of the ring. If it came to the point that the ring gave him the well-known allergy, he had to figure out a way to mislead the people. He knew his father’s brother, King Conrad, hadn’t liked him. It never had been well between him and the old King. He just couldn’t imagine that this sentimental old man didn’t see he was the right man to follow him up. Better even than King Conrad himself. The man had too much sympathy for the ordinary people. His audiences had been a succession of giving presents at his people. It was the people who had to serve the King and not otherwise.
            Charles Stone was really convinced that the land could only benefit by having a King who ruled with a strong and stern hand. No empathy for persons who only made the country poorer. That’s why the pretender to the throne had surrounded himself with the richest and most powerful men of Upper and Downland. He had promised them wealth and territory if they would be loyal to him. Of course, these expectations were pinned on him, he knew that and that’s why he had to get the ring in his possession. It would improve his position in every department and with the ring he would have the support of the doubters.
            That was also the reason he had planned a halt for in Spira. This department had most of the inhabitants who openly and bold had spoken against his possible crowning. He had, before his departure out of Carpagio, asked once more the financial help from the friendly nobility of Westerend. He had promised them big territories of the other departments. The best pieces of land, fertile and positioned in regions that were safe and where the inhabitants thought about humility as a common thing.
            Charles Stone had something a lot different in mind to spend this money. Count Machelis Pira, the local sovereign of Spira, had not hesitated to speak out his aversion for Charles Stone. ‘It’s a parvenu and a parasite who lives on the back off subjects and who will not share something of his wealth.’ Yes, he knew what Count Pira had said. His spies were everywhere and they let him know who was for him and who was against. He couldn’t just eliminate the man. It would be stimulating a direct rebellion by all the nobility and even the ordinary people of Spira. He couldn’t afford it, certainly not at this time, now that he was searching for the ring.
            When Zolden, the capital of Spira, appeared on the horizon, he had summoned Master Filiander. The old scientist sighed with the outlook to appear for the prince. It usually didn’t predict a lot of good things and every time you had to take his unpredictable and violent nature into account.
            ‘Monsignor, you had called for me?’ Mercandor Filiander wasn’t glad about the progress of their expedition. Their delay at Tjula to provide for new supplies had been ended in a massacre. The soldiers who had strict orders from the crown prince had intervened at the first resistance when the farmers had to give away their few possessions. At least thirty of the inhabitants had been put to the sword by the soldiers. The rest of the village dared not to take countermeasures and their supplies had been plundered. The few things that were left would scarcely be enough for a tenth of the whole village during a full week. The village was doomed to die. Master Filiander had protested, but it hadn’t helped at all. The soldiers were loyal to their leader. If he had done more than protesting it would have been at the expense of his life. The warriors were equally bloodthirsty in their acts as Charles Stone was in giving his orders.
            ‘Yes, that’s right,’ answered the prince. ‘I want to raise our camp in the fields before Zolden. We’re going to stay here for a couple of days. Bring the news to Count Pira that I want to speak to him. He will come to my tent and not otherwise. But, be diplomatic. Give him the news that in view of my future crowning I’m visiting the land with a message of peace. It will in every way draw his attention. I know that… well, I just know he will not resist his curiosity to figure out what I mean by that.’
            Master Filiander frowned his brows. That was new, a message of peace. Charles Stone wasn’t a proponent of peace and understanding. If he could become richer by a war, he would let die hundreds of human beings for him. The man was up to something. He could see it from miles away. Count Machelis Pira would also suspect such a thing. However, the man, how strong he was opposed to the crowning of Charles Stone, he couldn’t afford to refuse this offer. He and his ancestors had pledged their loyalty to the Stone Dynasty. Every decade each of the leaders of every department had to renew this oath. Maybe it was just a formality, but an oath couldn’t be undone.
            ‘Sure, Monsignor, at your service. I’ll get the message to him and will try to placate the Count by bringing it to him as friendly as possible.’ He had pronounced his answer with a sarcastic tone of voice, but the prince didn’t notice it. Charles Stone had already passed to another matter.
            ‘Call the treasurer before executing my orders.’ Master Filiander could leave and he was happy for it. Every conversation with that priggish swank was a torture to him. Each time there were words on his lips, he couldn’t pronounce. Not if he still wanted to keep his head on his body for a while.


            ‘My dear Konaguire, may I present you to two human children?’ The woman who lived at the beautiful palace they had entered was stunning good-looking. She was a lot smaller than Magnus Lapis, the man who was called Teki by the human people. She wore her long black curly hair loose upon her back. Kon was dressed in a sky blue gown, but over that she had an apron since she was busy in the kitchen. The dress fitted marvelous with the color of her eyes, who had almost the same shade. Her friendly look and her mysterious smile instantly warmed their hearts.
            ‘My wife likes to help in the kitchen. She loves the most to bake pies because she knows I’m fond of them. They really are delicious, I have to watch that I don’t gain too much overweight and bent through the clouds.’ Teki’s roar of laughter filled the kitchen. Besides them, there were at least five persons busy with all kinds of culinary masterpieces.
            ‘Welcome, Kemir and Adriana. I’m always glad to meet someone from my homeland, however, most of the times it’s from a far distance. We don’t get along anymore with the people from beneath, since they have stolen our stone.’
            ‘You lost a stone?’ Kemir had spoken before he realized it and he blushed because he had opened his mouth without permission to such an important person.
            ‘No, don’t be afraid, Kemir. You’re our guests and you can say and ask what you want. I don’t know if we may or possibly can answer everything. Since I spent my days here with my husband, unfortunately, I can’t go beneath anymore. The air and this place keep me young like I was before I came here. To go back would make me grow older in a moment, a certain death for me. Later we’ll more about the stone, but let offer you some food first. I know you haven’t eaten a real meal in the last days.’
            Kemir and Adriana looked at each other. How did they know what they had done lately? It was a strange remark, but their growling stomachs made them realize they were indeed very hungry. They wouldn’t deny a proper meal.
            Konaguire led them to a big room where in the meantime the table was set already. When they were sitting at it, a few people entered the room with large scales. Their eyes jumped almost out of their head when the servants lifted the covers from the scales. Roasted ducks, quails, pheasants and a lot of food they even didn’t know the name, were lying on one of the largest scales which was carried by two men. The smaller scales contained fruit and vegetables they had never seen before.
            Adriana took a white apple from one of these scales. ‘Strange, I’ve never seen an apple with this color before. How do you call this?’
            ‘You would call it a cloud apple, I’ll save you our term for it, since it’s a language on his own, not to be learned in a moment. Besides, you can only find them here. Our fruit would rot being on earth. I suppose this will be a something unique for you both.’
            Kemir looked at Teki, hesitating if he could attack.
            ‘Eat… just eat, my friends,’ he answered their unspoken question. ‘Gather back your power for your adventures. Afterward, I’ll tell you our story. The truth, because we don’t live in peace anymore with the earth people. The story of the Stone of Creation.


            Every day Liborok had brought Theresa some of his food. It was the best pieces he left for her. Because he was one of the leaders, he had the power to make her shift somewhat lighter. She got promoted and had to supervise some works, without having to do the heavy work herself anymore. Normally she would have refused such a preferential treatment. She wouldn’t be better than someone else. But the idea to get closer to her escape, made her accept this prerogative.
            She really didn’t have given Liborok the idea she would jump around his neck, but she treated him a lot more humanely than the other Dulkas. She had polished his chain mail a few times and a warrior as Liborok esteemed a lot of value at his appearance as a soldier. She knew this and had done it with that goal for her eyes. His vanity was flattered and he even became a lot friendlier with her closest friends too.
            Talia, her best friend in the camp, had to agree against her will after a while, there were some feelings inside of a Dulka. After the treatment of her by Kulkadan, she had thought every one of his kind was the same. Every one of them was her enemy and she didn’t possess a grain of trust anymore in these monsters.
            Theresa started to feel some remorse. She misled the warrior and when eventually would be aware of that he could make an end to her life in one good aimed punch. However, she had to risk it. Her stay with the Dulkas would one or another day go wrong and afterward they would mention Theresa anymore. She would end in a shallow grave, murdered and mutilated by one of these brutes.
            A certain night when she returned to her tent after her shift, she didn’t find her personal belongings back. One of the children told her that Liborok’s men took them away and had carried them outside. She suspected this was the moment she already had feared for a little time. It was a custom that the woman a Dulka desired moved in with him. Her things would have found their way to Liborok’s tent for sure. If she reacted negatively, all would have been for nothing.
            ‘What must I do, Talia?’ she asked her friend when she had found out about the disappearance of things and knew what had happened.
            ‘I don’t know, Theresa. If I hear the stories of the young women, I’m really afraid for you. But Liborok isn’t like the other young commanders or any Dulka for that matter. He’s softer, more peaceful. Although I’m obviously not a friend of these barbarians, I think you have to take your chance, certainly if you want to proceed with your plan.’
            Theresa nodded. It was as if she got her courage back by Talia’s words. She took her friend close and kissed her amicable on her cheek. ‘Be ready, Talia. If you want to go with me and now that I have the courage, it cannot be long anymore. Keep watching Liborok’s tent. I’ll give you a sign.’
            She left with a firm pace the big tent of the women and children. Many Dulkas were looking at her when she passed through the camp. She saw in their eyes and their filthy smile they knew she was on her way to Liborok’s tent. The news had probably spread very fast between the ranks of the Dulkas. Theresa swallowed a moment when she thought what she was risking.
            The tent of Liborok was situated on the border of the camp and when she approached it, she saw two elite soldiers standing watch at both sides of the entrance to the tent of their leader. They nodded at her as a sign she could enter, without showing a sign of mockery or satisfaction. It was a real difference with the faces of the soldiers she had met during her way to the tent. It restored her confidence to eventually enter the tent.
            Despite the evening in the meantime had fallen, it was rather bright in the tent. A few fires that served as heating glowed red, but it was especially the torches that gave a warm glow at everything that was inside. At the left, side there was a table and a chair. Since there were maps on the table, Theresa supposed Liborok read at that place the orders he received from his leader Kulkadan and also wrote there his own orders to his soldiers. On the right side, there was a sea of cushion in all sorts of colors. Theresa counted at least twenty of them. Liborok loved the luxury of it. She saw velvet, satin, cotton and linen cushions. All in bright colors. In that way, he wasn’t very different from the other Dulkas.
            Liborok lay upon this sea of pillows and was busy eating grapes. He followed her with his eyes from the moment she had entered. He grumbled, pleased with her arrival. ‘Theresa…’ he spoke with a husky bass voice.
            ‘Commander Liborok.’ She made a proper bow. A little curtsey in honor of his title.
            ‘Make yourself comfortable,’ he went on and pointed at a little heap of cushions on his right side. There was something warm in his voice, a certain tenderness she never had heard with another Dulka. Again she felt something like remorse for what she had to do to him. Theresa had not the habit to do something sneaky and to mislead someone. The end justifies the means, she thought while she swallowed away her sudden objection and did sit down on the cushions.

© Rudi J.P. Lejaeghere


Steen: Hoofdstuk 16


            Karel Steen had zich al dikwijls afgevraagd of hij de ring zou waardig zijn. Als het zover kwam dat de ring hem de gekende allergie gaf, zou hij er iets op moeten vinden om het volk om de tuin te leiden. Hij wist dat zijn vaders broer, Koning Konrad, hem niet graag had. Het had nooit goed geboterd tussen hem en de oude Koning. Hij kon zich gewoon niet inbeelden dat die oude sentimentele man niet kon inzien dat hij de juiste man was om in zijn schoenen te treden. Beter zelf dan Koning Konrad zelf. De man had veel te veel sympathie met het gewone volk. Zijn audiënties waren een aaneenschakeling geweest van geschenken uitdelen aan zijn volk. Het volk moest de Koning dienen en niet omgekeerd.
Karel Steen was er rotsvast van overtuigd dat het land enkel en alleen baat kon hebben aan een vorst die regeerde met sterke en strenge hand. Geen medelijden voor mensen die het land enkel en alleen maar armer maakten. Daarom had de kroonpretendent zich ook omringd door de rijkste en invloedrijkste mannen van Boven- en Benedenland. Hij had hen rijkdom en grondgebied beloofd als ze hem trouw zouden zijn. Belofte maakt natuurlijk schuld, hij wist dit en daarom moest hij ook de ring in zijn bezit krijgen. Het zou zijn positie in de departementen verstevigen en met de ring zou hij ook de steun krijgen van de twijfelaars.
Daarom ook dat hij een halte voorzien had in Spira. Dit departement had de het grootste aantal inwoners die openlijk en onbeschroomd hun afkeur over zijn mogelijke troonsbestijging hadden laten horen. Hij had de dagen voor zijn vertrek uit Carpagio nog maar een keer de geldelijke steun van de bevriende adel van Westoord gevraagd. Hij had hen grote grondgebieden van de andere departementen beloofd. De beste stukken land, vruchtbaar en gelegen in streken die veilig waren en waar de bewoners onderdanigheid als een gewone zaak vonden.
Karel Steen had echter iets heel anders in zijn hoofd om het geld te besteden. Graaf Machelis Pira, de plaatselijke vorst van Spira, stak zijn afkeer voor Karel Steen niet onder stoelen of banken. ‘Het is een parvenu die leeft op het schuim van zijn onderdanen en die niets van zijn rijkdom wil delen.’ Ja, hij wist wat Graaf Pira had gezegd. Hij had overal spionnen die hem lieten weten wie voor en tegen hem was. Hij kon de man niet gewoon een kopje kleiner maken. Het zou een regelrechte opstand van alle edelen en zelf het gewone volk van Spira betekenen. Hij kon zich dit niet permitteren, zeker niet op dit moment, nu hij nog op zoek was naar de ring.
Toen Zolden, de hoofdstad van Spira in het zicht kwam aan de horizon, had hij de Meester Filiander bij zich geroepen. De oude wetenschapper zuchtte bij het vooruitzicht om voor de prins te komen. Het voorspelde meestal niet veel goeds en er moest steeds rekening gehouden worden met zijn wispelturig en gewelddadig karakter.
‘Monseigneur, u had mij ontboden?’ Mercandor Filiander was niet echt blij met het verloop van de tocht. Hun oponthoud in Tjula om nieuwe voorraden in te slaan, was bloedig geëindigd. De soldaten die strikte orders hadden gekregen van de kroonprins, hadden bij de eerste tegenstand van de landbouwers die hun weinige goederen moesten afstaan, direct ingegrepen. Zeker dertig van de inwoners, zonder onderscheid, of het nu mannen, vrouwen of kinderen waren, werden neergesabeld door de soldaten. De rest van het dorp durfde niets meer te ondernemen en hun voorraden werden geplunderd. Hetgene dat achtergelaten werd, zou amper dienen om een tiende van het dorp voor een week voedsel te geven. Het dorp was ten dode opgeschreven. Meester Filiander had geprotesteerd maar dit had niets uitgehaald. De soldaten waren hun leider trouw. Als hij meer had gedaan dan protesteren zou dit misschien ten koste van zijn eigen leven zijn geweest. Deze krijgers waren even bloeddorstig in hun daden, als Karel Steen was in zijn bevelen.
‘Ja, dat klopt,’ antwoordde de prins. ‘Ik wil dat je in de vlakte voor Zolden het kamp laat opslaan. We gaan hier een paar dagen verblijven. Laat het nieuws aan Graaf Pira dat ik hem wil spreken. Hij komt naar mijn tent en niet omgekeerd. Maar wees diplomatisch. Breng hem het nieuws dat ik in het kader van mijn toekomstige troonsbestijging het land bezoek met een boodschap van vrede. Dat zal hem alleszins al aardig doen opkijken. Ik weet van…Nou ja, ik weet gewoon dat hij de nieuwsgierigheid niet zal kunnen weerstaan om te weten te komen wat ik hiermee bedoel.’
Meester Filiander fronste de wenkbrauwen. Dat was nieuw, een boodschap van vrede. Karel Steen was nu niet echt een voorstander van vrede en verstandhouding. Als hij door een oorlog zich iets rijker kon maken, zou hij het niet laten om honderden mensen voor hem te laten sterven. De man voerde iets in het schild. Hij kon het zien aankomen van mijlen ver. Graaf Machelis Pira zou dit waarschijnlijk ook vermoeden. Maar de man, hoe sterk hij zich afzette tegen de eventuele troonsbestijging van Karel Steen, kon het zich niet permitteren om dit aanbod af te slaan. Hij en zijn voorvaderen hadden trouw beloofd aan het Geslacht Steen. Ieder decennium moest elke leider van ieder departement zijn trouw vernieuwen. Het mocht dan misschien meer een formaliteit zijn, aan een eed werd niet getornd.
‘Jazeker, Monseigneur, tot uw dienst. Ik breng de boodschap door en zal proberen om de Graaf mild te stemmen door het hem zo vriendelijk mogelijk te brengen.’ Hij had een sarcastische ondertoon in zijn antwoord gelegd, die de prins totaal ontging. Karel Steen was al met totaal andere zaken bezig.
‘Roep de schatmeester bij me, voor je mijn opdracht uitvoert.’ Meester Filiander mocht beschikken en dan vond hij goed. Elk gesprek met die verwaande kwast was voor hem een kwelling. Er lagen steeds woorden op zijn lippen die hij niet kon uitspreken. Niet als hij zijn hoofd op zijn lijf nog wat wou behouden.


            ‘Mijn lieve Konaguire, mag ik je twee mensenkinderen voorstellen?’ De vrouw die het mooie paleis bewoonde dat ze binnen waren gestapt was oogverblindend mooi. Ze was heel wat kleiner dan Magnus Lapis, de man die de mensen Teki noemden. Ze droeg haar lange zwarte krullende haar los over haar rug. Kon was gekleed in een azuurblauwe jurk, maar daarboven had ze een schort, gezien ze bezig was in de keuken. De jurk paste goed bij de kleur van haar ogen, die bijna dezelfde tint hadden. Haar vriendelijke blik en mysterieuze lach verwarmde direct hun hart.
            ‘Mijn vrouw houdt ervan om mee te helpen in de keuken. Ze bakt het liefst taarten want ze weet dat ik ze graag lust. Ze zijn echt verschrikkelijk lekker, ik moet er wel op letten dat ik geen overgewicht krijg en door de wolken zak.’ Teki’s lach bulderde door de grote keuken. Naast hen waren er zeker nog een vijftal mensen bezig met allerhande culinaire hoogstandjes klaar te maken.
            ‘Welkom, Kemir en Adriana. Ik ben altijd blij om iemand van mijn thuisland te zien, alhoewel dat meestal van een grotere afstand is. Het gaat niet zo goed meer tussen ons en de mensen van beneden, sinds ze onze steen hebben gestolen.’
            ‘Jullie zijn een steen kwijt?’ Kemir was de woorden kwijt voor hij het besefte en werd rood omdat hij zonder toelating tegen zo’n belangrijk iemand had gesproken.
            ‘Neen, wees niet bevreesd, Kemir. Jullie zijn onze gasten en je kan spreken en vragen wat je wil. Ik weet echter wel niet of we op alles mogen en kunnen antwoorden. Sedert ik met mijn man hier verblijf, kan ik helaas nooit meer naar beneden. De lucht en de plaats houden me hier jong, zoals ik vroeger was. Teruggaan zou een plotse versnelde veroudering betekenen, een zekere dood voor mij. Over de steen later meer, maar laat ik jullie eerst wat eten aanbieden. Ik weet dat jullie de laatste tijd niet echt aan een goede maaltijd bent toegekomen.’
            Kemir en Adriana keken elkaar aan. Hoe wisten zij wat ze gedaan hadden de laatste dagen? Het was een vreemde opmerking, maar hun grommende maag vertelde hen dat ze inderdaad heel hongerig waren. Ze zouden een goede maaltijd niet afslaan.
            Konaguire leidde hen naar een ruime kamer waar de tafel ondertussen al gedekt stond. Toen ze aanzaten aan de tafel, kwamen een aantal mensen binnen met grote schalen. Hun ogen sprongen bijna uit hun oogkassen toen de bedienden de deksels van de schalen haalden. Gebraden eenden, kwartels, fazanten en nog veel meer soorten waarvan ze de naam niet eens kenden, lag op een van de grootste schalen die door twee mannen werd gedragen. De kleinere schalen bevatten fruit en groentes die ze nog nooit hadden gezien.
            Adriana nam een witte appel van een van die schalen. ‘Vreemd, ik heb nog nooit een appel gezien met deze kleur. Hoe noem je die?’
            ‘Jullie zouden er een wolkenappel tegen zeggen, ik spaar jullie onze termen maar, gezien dit een heel aparte taal is, die niet in één twee drie te leren valt. Trouwens, die zijn enkel maar hier verkrijgbaar. Ons fruit zou in een paar tellen rotten op aarde. Ik veronderstel dat dit voor jullie een unicum zal zijn.’
            Kemir keek even op naar Teki, twijfelend of hij mocht aanvallen.
            ‘Eet…eet maar, vrienden,’ antwoordde hij hun onuitgesproken vraag. ‘Doe krachten op voor jullie avonturen. Daarna zal ik jullie ons verhaal vertellen. De waarheid, waarom wij niet meer in vrede leven met de aardbewoners. Het verhaal van de Steen der Schepping’.


            Liborok had Theresa iedere dag wat van zijn eten bezorgd. Het waren de beste stukjes die hij voor haar overhield. Daar hij een van de hoofdmannen was, had hij het gezag om haar dienst wat te versoepelen. Ze kreeg een soort van bevordering en moest toezien op een aantal werken, zonder dat ze zelf nog zwaar werk moest doen. Normaal gezien zou ze zo’n voorkeursbehandeling niet gewild hebben. Ze wou niet beter zijn dan een ander. Maar het idee om op die manier dichter bij haar ontsnapping te komen, liet haar de bevoorrechte positie aanvaarden.
            Ze had Liborok niet echt het idee gegeven dat ze direct rond zijn hals zou vliegen, maar ze behandelde hem wat menselijker dan de andere Dulkas. Ze had verschillende malen zijn maliënkolder opgepoetst en een krijger als Liborok hechtte veel waarde aan zijn uiterlijk als soldaat. Ze wist dit en had het ook met dat doel voor ogen gedaan. Zijn ijdelheid werd erdoor gestreeld en hij werd zelf wat vriendelijker tegen haar directe vrienden.
            Talia, haar beste vriendin in het kamp, had na een tijd moeten beamen dat er toch wat gevoel zat in een Dulka, tegen haar zin dan. Na de behandeling van Kulkadan, had ze iedere geweldenaar van dit ras over dezelfde kam geschoren. Elk van hen was haar vijand en ze bezat geen greintje vertrouwen meer in deze monsters.
            Theresa begon zelf een zekere wroeging te krijgen. Ze leidde de strijder om de tuin en als hij uiteindelijk achter haar bedoelingen zou komen, had ze een vijand voor het leven. Een die met één goedgerichte slag een einde aan haar leven kon maken. Ze moest het echter riskeren. Het verblijf bij de Dulkas zou een of andere keer verkeerd aflopen en dan zou men niet meer van Theresa spreken. Ze zou ergens in een ondiep graf eindigen, vermoord en verminkt door deze bruten.
            Op een zekere avond was ze na haar dienst terug gegaan naar haar tent, maar vond niet direct haar persoonlijke spullen terug. Een van de kinderen vertelde haar dat een van Liborok’s mannen deze had weggenomen en naar buiten had gedragen. Ze vermoedde dat dit het moment was dat ze al een tijdje vreesde. Het was de gewoonte dat de vrouw die een Dulka begeerde bij hem introk. Haar spullen zouden hun weg gevonden hebben naar de tent van Liborok, zoveel was zeker. Als zij hierop negatief zou reageren zou alles voor niets zijn.
            ‘Wat moet ik doen, Talia?’ vroeg ze haar vriendin toen ze de verdwijning had vastgesteld en wist wat er gebeurd was.
            ‘Ik weet het niet, Theresa. Als ik de verhalen hoor van de jonge vrouwen, dan ben ik heel bang voor je. Maar Liborok is niet zoals de jonge hoofdmannen of gelijk welke Dulka. Hij is zachter, vreedzamer. Hoewel ik zeker geen vriendje ben van deze onmensen, denk ik dat je je kans moet wagen, zeker als je je plan wilt doorzetten.’
            Theresa knikte. Het was alsof ze moed schepte uit de woorden van Talia. Ze nam haar vriendin even dicht en kuste haar vriendschappelijk op de wang. ‘Houd je gereed, Talia. Als je meewilt en nu ik de moed nog heb, kan het niet meer lang duren. Houdt de tent van Liborok ieder moment in de gaten. Ik geef je een teken.’
            Ze verliet met stevige pas de grote tent van de vrouwen en kinderen. Ze werd nagezien door verschillende Dulkas op haar weg door het kamp. Ze zag in hun ogen en hun smerige lach dat ze wisten dat ze naar de tent van Liborok op weg was. Het nieuwsje was waarschijnlijk rap verspreid onder de gelederen van de Dulkas. Theresa slikte even toen ze dacht waar ze zich aan waagde.
            De tent van Liborok lag aan de rand van het kamp en toen ze hem naderde zag ze twee keursoldaten op wacht staan aan weerszijden van de opening van de tent van hun hoofdman. Ze knikten naar haar als teken dat ze binnen mocht gaan, zonder anders een teken van spot of binnenpretje te vertonen. Dat was een echt verschil met de tronies van de soldaten die ze onderweg had tegengekomen. Het gaf haar iets van haar vertrouwen terug om de tent uiteindelijk binnen te gaan.
            Ondanks dat de avond ondertussen was gevallen, was het redelijk klaar in de tent. Een paar vuren die dienden als verwarming, gloeiden rood, maar het was vooral de fakkels die een warme gloed gaven aan wat zich binnen allemaal bevond. De linkerkant was voorzien van een tafel met een stoel. Gezien de kaarten die op de tafel lagen, verondersteld Theresa dat Liborok van op die plaats de geschreven opdrachten van zijn leider Kulkadan las en zijn orders aan zijn eigen soldaten uitschreef. Aan de rechterkant bevond zich een zee van kussens van alles soorten kleuren. Theresa telde er zo op het zicht een twintigtal. Liborok hield van luxe. Ze zag fluweel, satijn, katoen en linnen kussens. Maar allemaal in felle kleuren. Hij was in dit opzicht niet anders dan iedere Dulka.
            Liborok lag op deze zee van kussens en was bezig met een krab druiven te eten. Hij volgde haar met zijn ogen toen hij haar had zien binnenkomen. Hij gromde vergenoegd om haar komst. ‘Theresa…’ sprak hij met een schorre basstem.
            ‘Hoofdman Liborok.’ Ze maakte een toepasselijke buiging. Een kleine reverence als eerbied voor zijn titel.
            ‘Maak het je gemakkelijk,’ vervolgde hij en hij wees op een hoopje kussen aan zijn rechterkant. Er klonk iets warms in zijn stem, een zekere genegenheid die ze bij nog geen enkele Dulka had gehoord. Ze voelde terug iets van de wroeging om wat ze hem zou aandoen. Theresa was het niet gewoon om achterbaks te doen en iemand om de tuin te leiden. Het doel wettigt de middelen, dacht ze bij haarzelf, terwijl ze haar vluchtig bezwaar wegslikte en zich op de kussens neerzette.

© Rudi J.P. Lejaeghere


dinsdag 23 juni 2015

The quiet after the storm

I’m startled by the light and flashing,
for a moment it’s very bright and clear
as if the dark was swallowed,
I see it fine now in this head of mine,

keeping my breath up I still count
and shrink by the unexpected,
the outbreak of a cracking thunder,
in my ear beats fiercely a hammer,

the roof groans under the hauling
and the wildly shaking of the wind,
my heart is imitating the batter
and as a fool gets out of whack,

so it bangs too hard and it also whips,
hail is jumping out of the gutters,
the water pours with streams
out of my eyes, the fear is flowing,

the trees bent humbly for the squalls,
some won’t do and crackle in shatters,
from branch and leaves undressed,
the naked truth so close and near,

at the horizon, shines a light of hope
the calm sea after turbulent waves,
the unreal quiet after the storm,
again in your arms, I’m safe to heal.

© Rudi J.P. Lejaeghere