zaterdag 30 april 2016

Delen, delen, delen...als je mijn verhaal wil steunen

'De Vrouw in het Rood' nu ook op YouTube

Ingesproken door Theo Blonk, een Nederlandse Facebook-vriend komen de avonturen van Katarina en Jean-Pierre die u via mijn blog ook al hebt kunnen volgen, tot leven.

Een aanrader voor koude dagen en warme nachten.

Groeten

Rudi J.P. Lejaeghere

Links naar YouTube, allen daarheen!!...en delen, delen, delen. Maak van 'De Vrouw in het Rood' een bestseller. Bedankt.

Links:




Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ




Chateau Rouge: Chapter 8























8. More or less suspicious

Chief Inspector Leclercq was formally and unyielding. Jean-Pierre had to go with him to headquarters. Nonetheless,  for now, he had no reason to arrest him, he thought the shawl and the place of the crime were more or less suspicious.
'Just routine, Madam Baroness,' he answered Katarina. 'We want to put a few things in order. Maybe your friend Jean-Pierre, unconsciously, knows something that later on will spring to his mind. With the technical investigation forces here at two places in the castle, it's becoming a pandemonium. At headquarters it's calm. You may ride along although you can't be present at the interrogation. Maybe it's even better this way. His first impressions have to be personally and not colored by remarks of other witnesses. If you know what I mean.'
Katarina nodded rather hesitatingly. She didn't know what to think of it. Was Leclercq treating Jean-Pierre now as a suspect and did he still want to arrest him after that interrogation? Or did he mean what he said about influencing his testimony? She hardly knew the police officer. Katarina had already heard Cecile's boyfriend speaking of the man, but she never had met him before.
'Maybe you're right, Chief Inspector. I wish I could go with you though it's maybe better I stay here to look everything is going as it should during the period your men and the technical investigation forces are busy. '
Leclercq nodded and signaled his adjunct. 'Francois, will you get the car. I'm driving with Jean-Pierre to headquarters to sort things out. You manage here. You know the drill, it's time you stand on your own feet. I suppose can drive along with someone after the activities here.'
Jean-Pierre hugged Katarina for a moment and put her mind at ease. 'I'll be back soon. I understand these men.  We have to do anything we can to find out who committed this crime so that they can arrest them as soon as possible.' He gave his sister, Marie-Anne, a quick kiss on the cheek. She stood there looking a bit dismayed, overwhelmed by the activity of the French police and the unexpected leaving of her brother.
The car, a Renault Mégane III, had been driven along by the young police deputy and Leclercq took his place, although he rather had some difficulty when he nestled himself behind the steering wheel of the fast car. Jean-Pierre knew something about automobiles en he was aware that theoretically this car could easily drive faster than 200 km/h and it could reach 100km/h in less than 6 seconds.  The motor of 265 bhp was very powerful. Only he wasn't sure about the driving skills of the older police officer when he saw the man even had difficulties in attaching his safety-belt.
Then Leclercq tore away with the Renault and Jean-Pierre immediately experienced the man was an expert driver. The police officer obviously didn't respect the speed limit and cut the curves as a seasoned race pilot, while he barely placed his foot on the brake. Jean-Pierre swallowed for a moment and was holding to his seat in a forced manner. Before they arrived at the highway, they had to pass a piece of a forest through which the way meandered. A beautiful piece of green this time went past him without noticing.
Halfway after a curve, the inspector had to use his full weight to hit the break. A bicycle was laying in the middle of the road and certainly would have damaged the chassis if he had driven over it. Fortunately and with screeching brakes they came to a halt at a distance of about half a meter.
Jean-Pierre unconsciously had held his breath, but now he showed his dissatisfaction. 'I know your time is money, but there's no reason to get us killed by driving too fast.'
The Chief Inspector hadn't listened to his lamentation. He looked in his rear-view mirror and to his left and right side. When he shifted the car into reverse, he got a grim expression on his face. Now Jean-Pierre looked yet more surprised. He thought the police officer had seen a ghost.
But when he saw the two masked men on both sides of their car coming out of the wood pointing a machine gun at them, he knew why Leclercq while cursing tried to escape from the attackers.
There were several gunshots as a result of the car was immobilized. For a moment, Jean-Pierre heard the screeching sound of the wheels from which the tires were shot leaky. Then all went silent.
'What's going on, Chief Inspector?' he shouted, but when he didn't receive an answer he looked alongside to the driver. A small amount of blood was running out of the mouth of the police officer. A larger stain of blood colored red in the area of his belly. The man was fatally shot and looked with a glassy gaze in front of him, although he was still breathing.
Four men, two of them who were approaching from the backside of the car accompanying the other two who had shot, opened the doors.
'What does this mean? Take everything, our money or the car, but please call an ambulance or you'll have a murder on your conscience.' Jean-Pierre's thoughts at this moment were only for the dying police officer. Without help, he would surely die.
'Mister Jean-Pierre, will you step out of the car or do we have to force you? Your choice.'
Jean-Pierre wanted to say something, but a bullet went past his head and smashed the side window on his side, and it made him figuratively swallow his words. He got out of the car very fast.
One of the men pulled a black cap over his head and cuffed his hands behind his back. He heard the sound of an off-road vehicle in which they pushed him with skilled hands on the backseat of this SUV. He was surprised he almost didn't feel frightened. His anger because of the cowardly treatment of the Chief Inspector made him grind his teeth. He feared for the life of this man who had treated him just a moment ago as a possible suspect.

© Rudi J.P. Lejaeghere
21/01/2016





Chateau Rouge: Deel 8


























8. Min of meer verdacht     


            Commissaris Leclercq was formeel en onvermurwbaar. Jean-Pierre moest mee met hem naar het hoofdkantoor. Niettegenstaande hij voorlopig geen reden had om over te gaan tot een arrestatie vond hij de sjaal en de plaats van de misdaad min of meer verdacht.
            ‘Routine, Mevrouw de Barones,’ antwoordde hij Katarina. ‘We willen in alle sereniteit een aantal zaken op een rijtje zetten. Misschien weet uw vriend Jean-Pierre onbewust iets dat hem nog te binnen moet schieten. Met de technische recherche die hier op twee plaatsen in het kasteel rondloopt, wordt het een heksenketel. Op het kantoor is het rustig. Je mag gerust meerijden, alhoewel u niet bij het verhoor zelf aanwezig mag zijn. Misschien is het zelfs beter op die manier. Zijn eerste indrukken moeten persoonlijk zijn en niet gekleurd door opmerkingen van andere getuigen. Als u begrijpt wat ik bedoel.’
            Katarina knikte enigszins aarzelend. Ze wist niet wat ze er moest van denken. Behandelde Leclercq, Jean-Pierre nu als een verdachte en wou hij hem na verhoor toch nog arresteren? Of meende hij wat hij beweerde over de beïnvloeding van haar vriend zijn getuigenis? Ze kende de politieman amper. Katarina had Cecile’s  vriend François wel al horen spreken over de man maar ze had hem voordien nog nooit ontmoet.
            ‘Misschien hebt u wel gelijk, Commissaris. Ik wou dat ik mee kon gaan, maar ik denk dat ik beter blijf om alles in goede banen te leiden gedurende de periode dat uw mannen en de technische recherche bezig zijn.’
            Leclercq knikte en zwaaide om zijn adjunct. ‘François, wil jij de auto voor rijden. Ik ga met mijnheer Jean-Pierre naar het hoofdkantoor om het een en ander uit te praten. Jij redt je hier wel verder. Je kent het klappen van de zweep en het wordt tijd dat je op eigen benen staat. Ik veronderstel dat je wel kan meerijden met iemand na de werkzaamheden hier.’
            François knikte en verdween om hun wagen te halen, waarmee Jean-Pierre en de oudere politieman naar hun hoofdkwartier zouden rijden.
            Jean-Pierre omhelsde nog even Katarina en stelde haar gerust. ‘Ik ben gauw terug. Ik begrijp deze mensen. We moeten er alles aan doen om de dader van deze misdaad te vinden en hem zo vlug als mogelijk bij zijn lurven te vatten.’ Hij gaf zijn zus, Marie-Anne, nog even een vlugge zoen op haar wang. Zij stond er wat beteuterd bij te kijken, overweldigt door het optreden van de Franse politie en het onverwachte vertrek van haar broer.
            De wagen, een Renault Mégane III, werd door de jonge politie-adjudant voorgereden en Leclercq nam zijn plaats in, alhoewel die zich wat moeilijk achter het stuur van de snelle auto nestelde. Jean-Pierre kende iets van auto’s en wist dat deze wagen theoretisch gemakkelijk meer dan 200 km/h kon rijden en een snelheid van 100 km/h in minder dan 6 seconden kon halen. De motor met een 265 pk was heel krachtig. Hij was alleen niet zeker van de rijkunsten van deze oudere politiecommissaris toen hij zag dat de man zelfs moeite had om zijn veiligheidsgordel vast te maken. Hij kon echter moeilijk vragen of hij zelf mocht rijden.
            Toen scheurde Leclercq weg met de Renault en Jean-Pierre ondervond direct dat de man een ervaren piloot was. De politieman hield zich blijkbaar niet aan de snelheidslimieten en sneed als een doorwinterde racepiloot de bochten af, terwijl hij amper zijn voet op de rem plaatste. Jean-Pierre slikte even en hield zich krampachtig vast aan zijn zetel. Vooraleer ze op de snelweg kwamen, moesten ze een strook van bos door waar de weg door meanderde. Een prachtig stukje groen die deze keer aan hem voorbijging zonder dat hij er iets van merkte.
Halverwege na een bocht, moest de inspecteur met zijn volle gewicht op de rem staan. Een fiets lag midden op de weg en zou zeker voor schade aan het chassis gezorgd hebben moest hij er losjes zijn over gegaan. Gelukkig kwamen ze met piepende remmen op een afstand van een halve meter van het vehikel tot stilstand.
Jean-Pierre had onbewust zijn adem ingehouden, maar liet nu toch zijn verontwaardiging blijken. ‘Ik weet dat jullie tijd geld waard is, maar het is toch voor niets nodig om ons naar het hiernamaals te helpen door veel te snel te rijden.’
De commissaris had niet geluisterd naar zijn klaagzang. Hij keek in zijn achteruitkijkspiegel en links en rechts van hem. Wanneer hij de auto in zijn achteruit zette kreeg hij een grimmige uitdrukking op zijn gezicht. Nu keek Jean-Pierre nog meer verbaasd. Hij dacht dat de politieman een geest had gezien.
Toen hij echter twee gemaskerde mannen van weerszijden hun personenauto uit het bos zag komen met een machinegeweer in de aanslag, wist hij waarom Leclercq vloekend probeerde te ontkomen aan de overvallers.
Er vielen verschillende schoten waardoor de auto werd geïmmobiliseerd. Jean-Pierre hoorde nog even het scheurend geluid van de wielen waarvan de banden lek waren geschoten. Toen werd het stil.
‘Wat is er gaande, commissaris?’ riep hij, maar toen er geen antwoord kwam van de man keek hij naast zich naar de bestuurder. Een kleine hoeveelheid bloed liep uit de half open mond van de politieman. Een grotere bloedvlek kleurde rood ter hoogte van zijn buik. De man was dodelijk getroffen en keek met een troebele blik voor zich uit, niettegenstaande hij nog oppervlakkig ademde.
Vier mannen, twee die via de achterzijde van de auto naderden en die de andere twee mannen vergezelden die hadden geschoten, openden de deuren.
‘Wat betekent dit? Neem alles, ons geld of de auto, maar bel alstublieft een ambulance of jullie hebben een moord op jullie geweten.’ Jean-Pierre dacht op dit penibele moment enkel en alleen maar aan de zieltogende politieman. Zonder help zou deze binnen de kortste tijd sterven.
‘Mijnheer Jean-Pierre, stapt u zelf uit of moeten wij u eruit sleuren? Aan u de keus.’
Jean-Pierre wou nog iets zeggen, maar een kogel die langs zijn hoofd scheurde en de zijruit aan zijn kant aan diggelen schoot, deed hem figuurlijk zijn woorden inslikken. Hij stapte vlug uit de wagen.
Een van de mannen trok hem een zwarte kap boven het hoofd en boeide de handen van een geschrokken Jean-Pierre achter zijn rug. Hij hoorde het geluid van een terreinwagen. Jean-Pierre werd direct met ervaren handen op de achterbank van deze SUV gedeponeerd. Het verwonderde Jean-Pierre dat hij amper angst voelde. Zijn woede om de laffe behandeling van de commissaris deed hem knarsetanden. Hij vreesde voor het leven van de man die hem voordien nog als een mogelijke verdachte had behandeld.

© Rudi J.P. Lejaeghere
17/01/2016



Requiem: Hoofdstuk 45 (1e deel)









45



            Gekko was uiterst geconcentreerd op ten minste vijf schermen tegelijk bepaalde parameters in het oog aan het houden. Joeri en Nikolaj hadden het moeilijk. De wind was hen halverwege de toren parten gaan spelen. Ze waren hun klimtocht begonnen bij het invallen van het duisternis en hadden gerekend op een drietal uur om de top te bereiken. Tot bijna 400 meter hoog hadden ze zelf vlugger geklommen dan verwacht. Blijkbaar had de natuur plots in de vorm van een onverwachte wind daar anders over beslist. De twee geveltoeristen waren niet aan hun proefstuk toe en zij volhardden in hun zware opdracht niettegenstaande ze nu wel heel wat trager vorderden. Het vergde steeds een grotere krachtinspanning om de volgende stap te doen, of om de andere hand te verplaatsen. Gekko maakte direct een nieuwe simulatie en berekende dat het op zijn minst een paar uur extra zou duren vooraleer Joeri en Nikolaj de top bereikten. Dat was de optimistische versie van zijn simulatie.
            Op een ander scherm zag Gekko dat op het gelijkvloers aan de ingang van de toren wat commotie was ontstaan. Ook de nachtwaker van de New World Highest had een dame zien passeren die plots door een of ander straatdiefje werd aangevallen en aan de haal hing met haar handtas. De jonge man die een bivakmuts ophad, duwde de dame op de grond, greep haar handtas en vluchtte weg.
            Peter Jackson, een van de nachtwakers in de New World Highest zag dat de dame roerloos bleef liggen. Hij kende de dienstregels van het bedrijf. Hij mocht onder geen beding zijn post verlaten. Van achter zijn werkpost hield hij een tiental schermen in het oog, een saaie job, maar nachtwerk betaalde nu eenmaal goed. De regels schreven voor om in zo’n geval de politie te contacteren. Maar de dame kon bewusteloos zijn, gekwetst of een hartaanval hebben gekregen van de schrik. Peter Jackson had een cursus eerste hulp bij ongevallen gevolgd en was met onderscheiding geslaagd. Daarom wist hij dat in sommige gevallen de eerste minuten van cruciaal belang waren. Zijn empathie in deze situatie won het van zijn werkethos. Hij kwam van achter zijn schermen en zocht zijn loper om de dubbele deur te ontsluiten. De dame bewoog nog steeds niet. Zonder dralen schakelde hij het deuralarm uit, vond de juiste sleutel, ontsloot het gebouw en spoedde zich naar buiten. Net toen hij bij de dame kwam, zag hij dat ze tekenen van leven gaf. Ze probeerde moeizaam rechtop te zitten. Een zucht van verluchting ontsnapte hem. Ze keek hem met verdwaasde ogen aan.
            ‘Wat is er gebeurd? Hoe….oh ja, mijn handtas, een dief, ik ….mag ik misschien een glaasje water. Ik voel mij niet zo lekker.’ De dame in kwestie zag er niet mis uit. Slavische trekken in haar gezicht en heel verleidelijke ogen. Ogen waar je in kon zwemmen en verdrinken, dacht Peter Jackson zoals velen voor hem Iléna Federova’s ogen hadden beschreven.
            ‘Natuurlijk, voorzichtig maar. Heb je hoofdpijn? Ben je gekwetst?’
De dame zuchtte, ‘ja…mijn vertrouwen in de mens is gekwetst. Je kan ’s avonds al niet meer gewoon lang straat naar huis gaan of je wordt overvallen. Neen, ik ben niet lichamelijk gewond…al voel mijn nog wat duizelig… waarschijnlijk niets ergs. Als ik dat glas water krijg en wat rust denk ik dat alles in orde komt.’
Peter Jackson had bij een vlugge controle ook gezien dat het er in eerste instantie allemaal ernstiger had uitgezien dan het leek.’ Steun maar op mijn schouder mevrouw, we gaan even naar binnen. Daar kan je even op adem komen en wat drinken. Ondertussen zal ik de politie waarschuwen.’
Iléna liep mee met de Peter Jackson en steunde héél nadrukkelijk op hem. Ze moest hem toch de indruk geven dat hij een inspanning leverde. Het zou pas verdacht lijken als ze binnen tippelde alsof er niets gebeurd was. Feliciano had zijn opdracht goed uitgevoerd. Zijn moeder zou moeten weten dat hij zich had voorgedaan als een dief met een bivakmuts, het arme mens zou het niet overleven. Ondertussen was hij waarschijnlijk terug thuis waar hij met Gekko in contact zou komen en de missie op bepaalde punten zou moeten dirigeren. Hij kende beter dan iedereen onder hen het gebouw en al was Gekko dan nog zo’n slimme knul zoals Feliciano hen had verteld, hij zou alle hulp kunnen gebruiken.
Iléna zag van onder haar wimpers de code die hij gebruikte om het alarm van de dubbele deur weer op te zetten, terwijl ze overdreven damesachtig als afleiding zich wat frisse lucht toewuifde. Peter Jackson leidde Iléna tot bij zijn werkpost en zette haar in zijn eigen bureaustoel waarbij hij prompt als beloning een substantie uit een kleine verstuiver in het gezicht kreeg. ‘Hé, wat…?’ was het enige dat Peter Jackson nog kon mompelen vooraleer hij als een zak zout in elkaar zakte. Iléna was vliegensvlug opgestaan en had Peter opgevangen. De vriendelijke man die haar gered had, mocht zich toch niet kwetsen door hard op de vloer neer te komen. Ze gaf een kusje op haar vinger en drukte die dan op zijn lippen. ‘Spokoynoy nochi, goeie nacht…vriendelijke man. Ik zal voor een tijdje je werk overnemen. Lief van mij hé!’
Gekko hoorde haar commentaar en zag wat er allemaal was gebeurd. Hij schudde verbaasd zijn hoofd. Die westerse vamp wist van wanten, alhoewel met haar Russische roots zat ze qua afkomst ergens halverwege tussen beide werelden. Ze wist hoe ze mannen moest aanpakken en kende hun zwakheden voor het vrouwelijke geslacht. Dat was natuurlijk altijd meegenomen. Hij hoopte alleen maar dat de nachtwaker lang genoeg buiten strijd zou zijn. Hij zag dat Joeri en Nikolaj nu weer iets rapper stegen. De wind was iets gaan liggen. Dat was dan weer een meevaller. Maar boven was er nog een grote weg te gaan.



……..



            Generaal Douglas Porter rookte een grote Cubaanse sigaar, een echte Montecristo. Hij blies met genoegen de rook in de hoogte. Dat was pas een goede sigaar. Montecristo Cabinet A Especial, een van de grotere formaten, 23,5 centimeter lang en een diameter van bijna 18,7 millimeter. Van smaak eigenlijk licht maar met een specifiek aroma dat je nooit meer vergat eenmaal je er een gerookt had. Niettegenstaande de scherpe bijsmaak waar hij wel van hield, zou hij de smaak toch  redelijk mild noemen. De kenners beweerden dat de Cohiba heel wat beter was dan de Montecristo. Niet dat hij die niet kon appreciëren als verstokte sigaarroker  -de Gran Reserva-edities van de Cohiba waren voor velen een soort van investering of collectoritems - maar zijn favoriet zou steeds de Montecristo blijven.
Het deed hem trouwens ook altijd denken aan het verhaal van Alexandre Dumas uit 1844, waarbij het hoofdpersonage Dantès zich de naam van graaf van Monte-Cristo toe-eigende en wraak nam op de personen die hem 14 jaar in de gevangenis had doen belandden. De schat die Dantès op Monte-Cristo vindt vergeleek hij met de schat die hij gevonden  had door zich te scharen achter de ideeën van de senator. Mits zijn medewerking kreeg hij alles wat zijn hartje lustte. Een lekkere sigaar, Montecristo of Cohiba, een fles Moët & Chandon, wat hij maar vroeg werd hem bezorgd. Hij had eenmaal geprobeerd zijn seksuele voorkeur op te dringen aan de senator maar dat zou hij niet meer proberen. Wat hij deed in zijn vrije tijd ging haar niet aan, had ze gezegd, maar ze zou niet moedwillig meewerken aan die smeerlapperij.
De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, had hij toen gedacht. Alsof haar handen zo zuiver waren. Maar zijn vrees dat ze openbaarheid zou geven aan zijn ‘zwakte’ had hem teruggefloten. Maar al bij al had hij zijn beslissing tot nu nog niet beklaagd. Het feit dat zijn soldaten gebrainwasht werden, had hij wat erover gevonden, maar hij bleef achter het idee van een superleger met supersoldaten staan. De rest kon hem uiteindelijk geen bal schelen.
De senator had hem juist ontboden. Ze wou de laatste voorbereidingen voor de invasie met hem nog even doornemen. Dat mocht voor haar bij een glaasje en een sigaar want ze vond dat na die grote weg die ze afgelegd had er voor haar ook wel een glaasje af mocht. Sigaren waren niet aan haar besteed, niettegenstaande ze wel hield van de geur van een Cubaanse sigaar. Haar vader was ook een sigaarroker geweest en het deed haar soms terugdenken aan een tijd zonder zorgen. Ze had een moeilijke tijd gehad toen hij stierf. Plots uit haar leven gesneden. Een fatale hartaanval! Eens een vaderskindje, altijd een vaderskindje zegt men. Ze herinnerde zich de begrafenisdienst alsof het gisteren was. Toen hadden ze ook het Requiem van Mozart gespeeld en ze had dagen geweend en hem jaren gemist. Ze hoorde nog het koor de laatste zinnen zingen.

Lux aeterna luceat eis Domine
cum sanctis tuis aeternum
quia pius es.

En het eeuwige licht verlichte hen, o Heer,
Bij Uw heiligen in eeuwigheid
omdat Gij goedertieren zijt.

Op dat moment had ze God verwenst, had ze hem de rug toegekeerd. Misschien dat het daarom was dat ze die muziek als trigger had gebruikt bij Michael om zijn en haar woede te voeden. Een psycholoog zou het waarschijnlijk allemaal wel kunnen plaatsen, maar haar maakte het nu niet meer uit. Het was immers ook een tijd geweest dat zij naar iedereen zijn pijpen moest dansen. Het was moeilijk om als vrouw ergens te geraken in de politiek. Zij zwoer toen dat ze daar paal en perk aan zou stellen. Ze zou zich nooit meer laten vernederen zoals in die tijd. Er zou een tijd komen dat zij de plak zou zwaaien en dat zij het voor het zeggen had. Dit moment lag nu voor het grijpen. Zowel de generaal als zij voelden dit en ze waren wat uitgelaten, minder formeel dan anders. Jammer van zijn voorkeur, maar anders zag hij er nog zo mis niet uit…voor zijn ouderdom toch, dacht ze even.
‘Generaal,’ ze noemde hem steeds zo, niettegenstaande hij had aangedrongen om hem bij zijn voornaam te noemen. Het mocht dan wat informeler zijn, de afstand moest bewaard worden. ‘Je leger is nu volledig behandeld. Zijn ze volgens jou klaar voor de invasie?’ Ze wou haast maken. Haar machtshonger was zo groot geworden, dat ze stond te springen om tot actie over te gaan. Ze had afgesproken met Douglas Porter dat hij een deel van het leger in het Westen zou houden om de gemoederen te bedaren, moest dit nodig zijn.
‘Mevrouw, ze staan allemaal te popelen om erin te springen. Ik herken mijn eigen mannen niet meer. Gelukkig dat ze nog op mijn commando’s reageren want ik heb soms schrik als ik hun in de ogen kijk. Met zo’n leger overwin je iedereen.’
De senator had in de programmering en de brainwashing van de soldaten een aantal zaken laten inbouwen. Een van die dingen was, dat de soldaten steevast de orders van Generaal Douglas Porter moesten opvolgen. Zij had Jim McFinster en Phil Collins er wel op gewezen dat zij op een console in haar bureau visueel en auditief die acties moest kunnen opvolgen. Haar wetenschappers hadden ook een achterpoortje ingebouwd dat zij de enige was die de orders van de Generaal kon herroepen. Ze moest ten allen tijde kunnen ingrijpen in de situatie en een Generaal als Douglas Porter zou op een bepaald moment zijn eigen agenda kunnen hebben. Het zou hem ten zeerste spijten moest hij dat proberen.
‘Zo lang je “mijn” orders opvolgt, Generaal, hoef je je mannen niet te vrezen,’ waarschuwde ze hem toch even. Een man moest zijn plaats kennen. ‘Ik heb een aantal senators die uit mijn hand eten en die zullen hier de situatie in hun ambtsgebied in het oog houden en de mensen de nodige uitleg geven. Nu moeten we nog enkel de reden voor de invasie laten uitvoeren. Je kon zomaar een land niet aanvallen, er moest een reden zijn.’
De Generaal knikte. Hij had geen medelijden met de slachtoffers die hieraan ten gronde zouden liggen. Hij had nooit op hen gestemd en vond James Loft op zijn minst uitermate antipathiek. Trouwens President James Loft en zijn vicepresident Irene Langham hadden hem in zijn loopbaan een paar keer tegen de schenen geschopt en bepaalde plannen die hij hen had voorgeschoteld afgekeurd. Op het moment dat de senator zijn plaats zou innemen zou hij, Douglas Porter, haar vicepresident worden. Dat vooruitzicht zag hij wel zitten.
De senator had twee bezoekers uit de Nieuwe Wereld opgepikt en een gelijkaardige CB-chip in laten planten. Deze twee proefpersonen werden apart in quarantaine gehouden en zij kregen maar één opdracht geprogrammeerd. Een aanslag op het leven van President James Loft en zijn vicepresident Irene Langham. Ondertussen had ze de laatste maanden een overgroot deel van de politieke kanonnen bewerkt. Als voorzitster van het huis van Afgevaardigden zou zij automatisch na de dood van de twee doelwitten gekozen worden tot President. De senator die gekend was als iemand van de harde lijn, zou gezien de aanslagen gepleegd zouden zijn door inwoners van de Nieuwe Wereld, er  geen moeite mee hebben om het besluit erdoor te krijgen om de Nieuwe Wereld aan te vallen. Met haar leger zou de Nieuwe Wereld binnen de kortste tijd het loodje leggen. Ze had ondertussen door de financiering van de industriëlen waarmee ze het op een akkoordje had gegooid een aardige som verzameld voor haar militair oorlogsapparaat uit te breiden. Ze had veel beloofd maar de macht die zij in handen zou krijgen zou bepalen wat ze er voor terugbetaalde. Haar leger was bemand met het nieuwste en het modernste oorlogsmaterieel dat er bestond. Vooraf werden de soldaten zo geprogrammeerd dat ze met die nieuwe wapens overweg konden, zonder dat er maanden training vooraf aan gingen. De technologie stond voor niets: ‘the sky was the limit’.
Ze namen nog enkele praktische zaken door onder het drinken van de rest van de fles Moët & Chandon, waarbij de Generaal het merendeel voor zijn rekening nam. Ze spraken af dat morgenavond de aanslagen op de beide presidenten zou doorgaan en dat de invasie, als er geen onverwachte omstandigheden dit tegenhielden, in het weekend zou doorgaan. Vandaag  was het dinsdag. De senator had een aantal dagen om haar politieke vrienden te overtuigen om met de invasie te starten. Het was een weg die zij voor de buitenwereld moest volgen, maar ze had de meerderheid al in haar zak. Ze glimlachte en nipte heel matig van haar glaasje champagne, niettegenstaande ze reeds dronken was van de macht die ze voor haar in het verschiet zag.



……..



copyright Rudi J.P. Lejaeghere


donderdag 28 april 2016

Delen, delen, delen!!!


'De Vrouw in het Rood' nu ook op YouTube

Ingesproken door Theo Blonk, een Nederlandse Facebook-vriend komen de avonturen van Katarina en Jean-Pierre die u via mijn blog ook al hebt kunnen volgen, tot leven.

Een aanrader voor koude dagen en warme nachten.

Groeten

Rudi J.P. Lejaeghere

Links naar YouTube, allen daarheen!!...en delen, delen, delen. Maak van 'De Vrouw in het Rood' een bestseller. Bedankt.

Links:




Deel 4: https://youtu.be/J293O1gxn9c

Deel 5: https://youtu.be/ndPv44pSxBQ






Het Oog/The Eye

Was waarschijnlijk twintig jaar geleden dat ik nog iets getekend heb, maar kreeg deze namiddag plots een kriebel. 
Hieronder het resultaat. Met de techniek van 'Lineke Lijn', internet lerares tekenen is dit aardig gelukt, al zeg ik het zelf. Mijn moeder zegt altijd: wie zichzelve prijst, moet nooit ongeprezen slapen gaan.



It was probably twenty years ago that I had drawn something, but this afternoon I suddenly got the urge.
You can see the result below. With the advise of 'Lineke Lijn', the internet teacher drawing I think I can call it a little success. My mother always says, he who praises himself must never go to sleep unpraised.





 smile-emoticon

zondag 24 april 2016

Chateau Rouge: Chapter 7


















7. The shawl of the perpetrator?

Chief Inspector Leclercq was a heavily built man with hair as white as fresh snow. With his cigarette dangling in the corner of his mouth and cold eyes, he looked a bit like Jean Gabin, an old French movie star already dead, who had played both the role of a police inspector as of a gangster during his movie career. Undoubtedly, he had to be almost retired. Nevertheless, his firm posture and vigor told the opposite. The old police officer had put everyone to work. The red and white police tape used for a crime scene delineated the little building of the concierge.
Leclercq, together with his deputy inspector, was one of the first police officers arriving at the Chateau in their fast car, painted in blue and red stripes on a white background. Both Katarina and Jean-Pierre were surprised when they recognized his second man. Deputy Inspector François was not a stranger to them. He still was the friend of Cecile, Katarina's twin sister and he had helped them with word and deed during the kidnapping of the mother of both sisters.    
As the fire brigade commander had told, the Criminal Investigation Department arrived at the crime scene to investigate the case thoroughly. The four men of the Technical Department suited up in white paper coveralls and face masks, were poking in all the corners and borders, looking for evidence. Jean-Pierre doubted if they would find useful traces or fingerprints of the arsonist. A fire is quite destructive, but you never knew. The investigation techniques nowadays were remarkable, and he hoped, even if it was only for his girlfriend's peace of mind, they found a clue.
Katarina had informed everybody not to leave the castle, considering the chance they would like to interrogate possible witnesses. After the first fright and surprise, the young Baroness was again pulling the strings. Just like a good manager, she put everyone at work. She didn't know what the investigation would point out, but she still took it for granted that it had been a combination of circumstances that had led to the fire. If it had to be her choice, the festivities would proceed.
After a while, Chief Inspector Leclercq looked her up in the castle where she was busy with the table setting of the parlor. 'Excuse me, Baroness.' the man spoke to her with a rather hoarsely voice. The resemblance to the French movie actor, now was, even more, valid. 'Can you assign me a room where I can interrogate the witnesses? It hasn't to be big or comfortable. A table and a few chairs suffice to do my job.  
'No problem, Chief Inspector. You can use my office. There are enough chairs in it and also a coffee machine if you like to drink something warm. I'll get you some water too if you like that better.' Katarina went in front of him, showing him the way.
The inspector with the white hair had a good look around while he walked through the corridors of the castle. 'The castle is yours, Madam, or do you rent it?' he asked when they were on their way to the interrogation room.
  'The Chateau was my mother's, but she had put in on my name even before she has died.' Suddenly a sad glance glided upon her face. 'You probably will read during the investigation that my mother has been shot and killed by a criminal. It was a hard time for my sister and me. Just at that moment, we had recovered a bit, such a thing happens. I owe a lot to my friend Jean-Pierre. He saved my life jumping in front of a bullet meant for me. To thank him I've put the castle on his name.'
Leclercq nodded. 'I've read about it in the newspapers. My condolences for your loss, Baroness.'
Meanwhile, they had arrived at Katarina's office. An austerely decorated place, rather in a modern style if you compared it with the rest of the castle. There stood a large printer in one of the corners, the desk in the room was manufactured of a light-colored sort of oak. The Chief Inspector counted four chairs and two tables. One with the coffee machine on and another serving as a parlor table with two seats covered in bright red leather.
  'Is this sufficient, Chief Inspector?' Katarina asked while she pointed at the large office chair in front of the desk. 'Take a seat, I'll ask the witnesses to the fire...! Her sentence was cut off by a woman's cry. Fast for his age, the police officer jumped along Katarina and ran in the direction of the noise. Some other persons had heard the woman screaming too in the income hall. They were all looking up. A deadly pale young woman stood on the landing pointing in the direction of the bedrooms. 'Madam..., man..., dead!' 
  That were only three words, but enough to trigger Leclercq. He pulled his weapon and shouted a few orders at two of his men who stood there. 'Nobody goes upstairs, till we say otherwise. Come on men, cover me.' Aiming his gun he ran up the stairs.
Jean-Pierre and his sister Marie-Anne, startled too by the noise came running from the main parlor. 'What's going on, Katarina, what has happened here?' Jean-Pierre asked looking aghast.
Katarina shrugged her shoulders but was looking worried in the direction where the police officers had gone. 'I don't know, Jean-Pierre, but I'm feeling quite uneasy by it.' Mathilde, the girl who was shouting, had been comforted by a few of her colleagues.
'What has happened upstairs, Mathilda?' Katarina silently asked while she held the girl by the shoulders. 'What have you seen?'
The girl sobbed and looked frightened with wide eyes in the direction of the second floor. 'I..., the caretaker..., upstairs..., dead!'
Jean-Pierre looked at Katarina and saw her face paled. He hurried to take her in his arms, afraid she would faint. 'Just sit down, darling, here on this chair. Do you need some water?'
Katarina shook her head she didn't need anything. Everybody had heard the words and were looking surprised at each other. Both Marie-Anne, Jean-Pierre, and Katarina knew that the party would go through now. The police would certainly take care of that.
At that instant, the Chief Inspector came down the stairs, with a serious look on his face. His eyes were looking around as if he was seeking something or someone.
Then, Jean-Pierre saw, at the same moment as his girlfriend, the police officer had something in his hand. A red shawl. Both of them knew who it belongs to, but they waited till Leclercq was downstairs and asked the question.
‘Whose is this, Madam?’
For a moment, there was a menacing silence. No one spoke, everyone held their breath.
‘That’s mine, Chief Inspector,’ Jean-Pierre broke the silence. ‘Why?’ He noticed the police officer wore plastic gloves. He knew this was to avoid tampering with possible traces on the shawl.
‘We’ve found the caretaker in the Chambre Rouge.’ The look-alike of Jean Gabin waited for a moment to proceed. Katarina looked from Jean-Pierre to the inspector. What did this mean?
‘The man is dead, strangled with this red shawl. Your shawl, Mister Jean-Pierre.’


© Rudi J.P. Lejaeghere
18/01/2016






Chateau Rouge: Deel 7


















7. De sjaal van de dader?


            Commissaris Leclercq was een struise man met haar zo wit als verse sneeuw. Met zijn sigaret bungelend in zijn mondhoek en zijn koele ogen had hij iets weg van Jean Gabin, een oude Franse filmster van weleer, die zowel de rol van politieman als gangster had gespeeld tijdens zijn filmcarrière. Hij moest zonder twijfel bijna tegen de pensioenleeftijd zijn, hoewel zijn rechte houding en dynamiek dit totaal loochende. De oude politieman had zijn mannen aan het werk gezet. Het bijhuis van de conciërge was afgebakend met het rood-witte politielint dat voor de plaats van een misdaad werd gebruikt.
Leclercq was met zijn adjudant als een van de eerste politiemensen toegekomen op het Chateau met hun snelle wagen, beschilderd met blauw en rode strepen op een witte achtergrond. Zowel Katarina als Jean-Pierre waren verrast toen ze zijn adjudant herkenden. Adjudant François was geen onbekende voor hen. Hij was nog altijd de vriend van Cecile, Katarina’s tweelingzuster en had hen met raad en daad geholpen tijdens de ontvoering van de moeder van beide zusters.
            Zoals de brandweercommandant had verteld, stapte de recherche met de technische dienst ter plaatse af om de zaak diepgaand te onderzoeken. De vier mannen van de technische dienst gehuld in witte papieren overalls en mondbeschermers porden in hoeken en kanten naar bewijsmateriaal. Jean-Pierre twijfelde of ze nog bruikbare sporen of vingerafdrukken van de dader zouden vinden. Vuur is nogal vernietigend, maar je wist maar nooit. De onderzoekingstechnieken stonden voor niets en hij hoopte al was het maar voor de innerlijke rust van zijn vriendin, Katarina, dat men toch een aanknopingspunt zou terugvinden.
            Katarina had iedereen verwittigd dat ze het kasteel niet mochten verlaten, gezien de mogelijkheid dat men eventuele getuigen zou willen ondervragen. Na de eerste schrik en verrassing had de jonge Barones de touwtjes weer stevig in handen. Ze zette zoals een goede zaakvoerder iedereen weer aan het werk. Ze wist nu wel niet wat het onderzoek zou uitwijzen, maar ze ging er nog altijd van uit dat het een samenloop van omstandigheden was geweest die tot de brand had geleid. Als het aan haar lag, zou het feest doorgaan.
            Na een tijdje zocht Commissaris Leclercq haar terug op in het kasteel, waar ze ondertussen bezig was met de tafelschikking in het salon. ‘Excuseer, Barones,’ sprak de man haar aan met een ietwat hese stem. De gelijkenis met de Franse filmacteur ging nu zelfs nog meer op. ‘Kunt u mij een kamer toewijzen waar ik de getuigen kan ondervragen? Het hoeft niet groot of comfortabel te zijn. Een tafel en een paar stoelen is voor mij voldoende om mijn werk te kunnen doen.’
            ‘Geen probleem, Commissaris. U kan mijn eigen bureau gebruiken. Daar staan voldoende stoelen en er staat ook een koffiezet als u iets warms wilt drinken. Ik zorg ook voor wat water als u dat liever hebt.’ Katarina ging hem voor, de weg tonend naar haar bureau.
De inspecteur met het witte haar gaf zijn ogen goed de kost toen hij door de  gangen van het kasteel liep. ‘U bezit het kasteel in eigen naam, Mevrouw, of huurt u?’ vroeg hij haar toen ze op weg waren naar de toegewezen verhoorkamer.
‘Het Chateau was van mijn moeder, maar heeft het op mijn naam gezet nog voor ze stierf.’ Even gleed er een trieste blik over haar gezicht. ‘U zal wellicht tijdens het onderzoek nog wel te weten komen dat mijn moeder door een crimineel werd doodgeschoten. Het waren zowel voor mijn zuster als mezelf moeilijke tijden. Net nu we het wat te boven waren gekomen gebeurd dan weer zoiets. Gelukkig heb ik veel te danken aan Jean-Pierre, mijn vriend. Hij redde mij het leven door voor een kogel te springen die voor mij bestemd was. Als dank heb ik het kasteel op zijn naam gezet.’
Leclercq knikte. ‘Ik heb erover gelezen in de krant. Mijn deelnemen met uw verlies, Barones.’
Ondertussen waren ze aan Katarina’s bureau gekomen. Een sober ingerichte ruimte, eerder modern aangekleed als je deze plaats vergeleek met de rest van het kasteel. Er stond een grote printer in een van de hoeken, het bureaumeubel in de kamer was in lichtgekleurde eik uitgevoerd. De commissaris telde vier stoelen en twee tafeltjes. Eentje waarop de koffiezet stond en een andere dat diende als salontafeltje waar twee zetels overtrokken met helderrood leder stonden.
‘Volstaat dit, commissaris?’ vroeg Katarina terwijl ze wees naar de grote bureaustoel die voor het bureau stond. ‘Neem plaats, ik zal vragen dat de getuigen van de brand…!’ Haar zin werd afgebroken door een schreeuw van een  vrouw. Vlug voor zijn leeftijd, sprong de politieman langs Katarina heen en liep in de richting van het lawaai. Blijkbaar hadden nog mensen de vrouw horen schreeuwen in de inkomsthall. Ze keken allemaal naar boven. Een lijkbleke jonge vrouw stond op de overloop te wijzen in de richting van de slaapkamers. ‘Mevrouw…een man…dood!’
Het waren maar drie woorden, maar voldoende om Leclercq in actie te doen schieten. Hij trok zijn wapen en schreeuwde een paar bevelen naar twee van zijn mannen die daar ook stonden. ‘Niemand gaat naar boven, tot wij het anders zeggen. Kom mannen, geef mij dekking.’ Met het wapen in de aanslag liep hij de trappen op.
Jean-Pierre en zijn zuster Marie-Anne die ook verrast waren door het lawaai kwamen vanuit het grote salon aangelopen. ‘Wat is er, Katarina, wat is er hier gebeurd?’ vroeg een geschrokken Jean-Pierre.
Katarina trok haar schouders op maar keek ongerust in de richting waar de politiemensen waren gelopen. ‘Ik weet het niet, Jean-Pierre, maar ik ben er niet gerust in.’ Mathilda, het meisje die geschreeuwd werd ondertussen door een paar van haar collega’s getroost.
‘Wat is er daar boven gebeurd, Mathilda?’ vroeg Katarina stil terwijl ze het meisje bij haar schouders vasthield. ‘Wat heb je gezien?’
Het meisje snikte en keek angstig met grote ogen in de richting van de eerste verdieping. ‘Ik…, conciërge…boven…dood!’
Jean-Pierre keek naar Katarina en zag dat ze heel bleek wegtrok. Hij haastte zich om haar in zijn armen te nemen, bang dat ze zou flauwvallen. ‘Zet je even neer, schat, hier op deze stoel. Moet je wat water?’
Katarina schudde ontkennend haar hoofd dat ze niets nodig had. Iedereen had de woorden gehoord en stond met verbazing naar elkaar te kijken. Zowel Marie-Anne, Jean-Pierre als Katarina wisten dat het feest niet meer zou doorgaan. Daar zou de politie wel voor zorgen.
Op dat moment kwam Commissaris weer terug de trap af met een ernstige frons op zijn gezicht. Zijn ogen keken om zich heen alsof hij iets of iemand aan het zoeken was.
Toen zag Jean-Pierre bijna op hetzelfde ogenblik als zijn vriendin dat de politieman iets in zijn hand had. Een rode sjaal. Beiden wisten van wie deze was, maar ze wachten tot Leclercq beneden was en de vraag stelde.
‘Van wie is dit voorwerp, Mevrouw?’
Even was er een dreigende stilte. Niemand sprak, iedereen hield zijn adem in.
‘Die is van mij, commissaris,’ verbrak Jean-Pierre de stilte. ‘Waarom?’ Hij zag dat de politieman plastieken handschoenen aanhad. Hij wist dat dit was om eventuele sporen op de sjaal niet te bezoedelen.
‘We hebben de conciërge gevonden in de Chambre Rouge.’ De dubbelganger van Jean Gabin wachtte een ogenblik om verder te gaan. Katarina keek van Jean-Pierre naar de politieman . Wat betekende dit?
‘De man is dood, gewurgd met deze rode sjaal. Uw sjaal, mijnheer Jean-Pierre.’


© Rudi J.P. Lejaeghere

21/12/2015


Requiem: Hoofdstuk 44 (2e deel)














……..




Markus Moore had een zwak voor Starbucks. Hij vond er de koffie goed en hij kon er wat werk doen op zijn laptop via de Wifi die daar al meer dan een eeuw voor iedereen ter beschikking werd gesteld. Sinds het project Michael I was afgeblazen, hadden ze wat meer tijd gekregen, zodanig dat ze niet iedere nacht meer in de Kelder moesten overnachten. De zaak waar hij zich bevond, zag er gerieflijk uit en tegelijk luxueus ingericht. Reeds vele jaren was dit zijn vaste stek aan de 2nd Avenue & 9th Street. Huisnummer 145, een aanrader voor iedereen die hield van koffie en een lekkere hap.  Hij nam er dikwijls zijn lunch en genoot daarna van een smaakvolle ‘Italian Roast’ koffie. Deze keer was hij er na zijn werk even binnengesprongen en werd het een salade gevolgd door zijn koffie. Normaal gezien sloot de zaak om 11h00. Het was al donker maar hij had nog wel een uurtje om zich wat te ontspannen vooraleer hij naar zijn saaie appartement terug zou gaan en zou proberen wat uurtjes te slapen. De mail die pas was binnengekomen had hem bijna in zijn dampende hete koffie doen verslikken.
           
            Markus

Schrik niet. Straks kom ik naast je zitten. Moet even eerst kijken of het veilig is.

            J.S

            Hij keek als een groentje om zich heen en zag natuurlijk niets. Het bericht dat hij zojuist had ontvangen, wiste hij met zijn speciaal programma. Men zou achteraf deze mail niet kunnen terughalen. Hij was dan misschien geen ster zoals de veldagenten maar van software wist hij wel van wanten.
            Jack leefde…of was dit een ziekelijke en smakeloze grap van een van de werknemers van de Kelder. Markus zou indien dit een misplaatste mop was van een collega er beslist niet mee kunnen lachen. Zijn hartslag werd plots angstvallig hoog en hij liet zijn koffie maar staan gezien het extra effect dat aan zijn hartslag zou geven. Wachten kan lang duren, zo beweert men toch. Voor iemand die normaal gezien uren voor een scherm zat en een bliepje volgde, leek op dit moment een kwartier een halve dag te duren.
            Ieder man die binnenkwam werd door Markus aan een grondige controle onderworpen maar hij kon Jack in geen een van hen herkennen. Daarom was de verrassing nog groter dat hij niet van links waar de ingang zich situeerde maar juist van de andere kant Jack Sterlington met een koffie zag aankomen. Markus wilde bijna opspringen van verrassing en geluk dat Jack hier nu voor hem stond. Men had hem verteld dat Jack het net niet had gehaald en gestorven was vooraleer dokter Yiu Sing hem had kunnen helpen. Een flagrante leugen!
            ‘Is deze plaats nog vrij, jongeheer…?’ vroeg Jack met een lach op zijn gelaat. Hij was blij Markus terug te zien. Jack wist niet zeker hoever de senator haar klauwen zou uitslaan als ze een lijn doorknipte en vreesde voor zijn familielid. Maar nu hij hem hier met zijn mond open en met een idiote maar zalige lach op zijn gezicht zag zitten, deed het hem goed.
‘Doe je mond nu maar dicht, Reddy,’ zijn bijnaam gebruikend reageerde Jack op de blik van Markus, ‘straks vliegt je gemengde salade er weer uit die je zo lekker heeft gesmaakt en dàt zou pas opvallen!’
Markus had eerst verrast de persoon bekeken die hem benaderde. Een paar seconden, niet meer, had hij getwijfeld vanwege de stoppelbaard van een aantal dagen en blijkbaar had Jack zijn haar ook een andere kleur gegeven. De bril die hij normaal gezien niet droeg, gaf hem een strenger uiterlijk, maar zijn stem zou Markus uit duizenden herkennen. Hij veronderstelde dat Jack hier al een tijdje was en de omgeving aan het observeren was. Nog altijd niet van de verrassing bekomen, nam hij Jack stevig vast en sloeg hem kameraadschappelijk op de rug, terwijl hij hem bijna fijnkneep.
‘Hé, kalm aan Markus, ik herstel nog van een operatie en dan spreek ik nog niet van die jetlag die ik maar niet kwijt geraak. Waarschijnlijk oud aan het worden,’ gekte Jack, blij met het enthousiasme van zijn familielid.
Markus liet hem uiteindelijk los, maar de brede lach bleef op zijn gezicht plakken. Jack schoof bij aan zijn tafeltje en bestelde zijn favoriete koffie, een ‘dark espresso roast’. Een koffie gemaakt van een mengeling van bonen uit Latijns-Amerika en een deel van Azië die gelukkig in de naoorlogse periode gespaard was gebleven. Deze blend was uitermate duur maar Jack had het er voor over. Hij hield van de rijke karamelsmaak van de koffie. Jack vond de theecultuur in Japan iets apart en af en toe kon hij wel een theetje wel smaken, maar als hij uiteindelijk moest kiezen zou koffie het met voorsprong winnen.
‘Hoe kan dat nu? Is er iets waar ik niet de juiste bevoegdheden voor bezit? Voor zover ik van de senator heb gehoord was je ernstig gewond door Michael afgevoerd en had die dokter je niet meer kunnen redden. Ik…nou ja, als het top-secret is mag ik misschien niet aandringen, maar….’. Markus voelde het rood op zijn wangen. Hij wist dat Jack hogere regionen frequenteerde maar hij voelde aan zijn elleboog gezien de uitdrukking op het gezicht van Jack dat hij een gevoelige zaak had aangeboord.
‘Beste jongen, ik ben gewoon door onze lieve vriendin in de steek gelaten. Erger nog, ik heb zelf met mijn eigen oren haar de code horen doorgeven aan de dokter om mij om het leven te brengen. Inderdaad, ik was overbodige ballast en moest verdwijnen. Lief mens hé! Wat mij op het volgende brengt. Markus, ik denk dat je best even van de aardbodem verdwijnt, maar niet vooraleer je me een dienstje bewijst. Eentje die de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap op zijn gevesten zal doen daveren.’
Markus’ ogen waren wijd open en hij slikte even, keek even rond en zei toen samenzweerderig, ‘Jack, je zegt het maar, voor jou ga ik door het vuur…,figuurlijk dan hé,’ voegde  hij er toch maar voor de zekerheid aan toe.
Jack dronk even van zijn espresso vooraleer hij tot de kwestie kwam. ‘Ik heb hier bij mij drie pakjes. Hierin zit informatie die je moet doorgeven aan de personen waarvan ik hun adres erbij heb opgeschreven. Zij zullen weten wat ermee te doen. Dan ga je naar het huis op het adres dat ik je straks zal geven. Moest je toch geen reactie zien na een aantal dagen …,’ Markus wou vragen stellen maar Jack hield zijn hand op, ‘voor je eigen veiligheid Markus, het zal je allemaal wel duidelijk worden, stel geen vragen. Dus zoals ik al zei, in het geval je de pakjes hebt afgeleverd en er komt geen reactie, kijk dan onder het bureaublad in het safe-house, daar zit een sleutel voor de safe achter het schilderij in de slaapkamer. De code is je geboortedatum. Daarin zitten dezelfde kopieën van de pakjes die je bij je hebt en nieuwe adressen. Een extra zekerheid want ik vertrouw niemand meer…buiten jou.’
Markus was ontroerd maar ook een beetje van de kaart. Dat was nu waarschijnlijk het leven van een spion dacht hij even, verborgen sleutels en codes en geheime pakjes, neen Jack had gelijk gehad, dit was geen leven voor hem.
Jack nam zijn servet en schreef er een adres en telefoonnummer op. ‘Dit is een safe house waarvan de Kelder niet op de hoogte is en dit is het nummer van een van de twee nieuwe mobieltjes die ik zojuist heb gekocht en ik bij mij heb. Ik wil je even uit de running want ik vertrouw onze Witte Engel voor geen haar. Ik ga haar trouwens nadat je de pakjes hebt bezorgd een bezoekje brengen. Als je daar bent zet de TV op in het safe-house en amuseer je maar. De koelkast zit vol. Het tweede mobieltje die je daar zal vinden, is als je in problemen geraakt. Mijn naam zit erin geprogrammeerd, maar je belt enkel maar als het hoognodig is. Anders contacteer ik je zelf.  Oké?’
Zonder verder te twijfelen stemde Markus toe. Ze praten nog een tijdje en toen de zaakvoerder aangaf dat het al over sluitingsuur was, namen ze afscheid en gingen ze ieder hun weg nadat Markus nog eens Jack goed had vastgenomen en gezegd dat hij de gelukkigste man ter wereld was nu hij wist dat Jack nog leefde. Familie is belangrijk, zowel Jack als Markus voelden het op dit moment aan. Meer dan op elk ander moment dat ze al te samen hadden beleefd.



……..



            Stephen had met aandacht geluisterd naar het verhaal dat ik en Ji hadden gehoord van Jack Sterlington. ‘Een gevaarlijke bondgenoot,’ was zijn eerste reactie, ‘ik zou niet graag zijn vijand zijn. Die man weet blijkbaar van wanten. Alhoewel ik vermoed dat het appeltje dat hij wil schillen niet echt meegaande zal zijn. Ik hoop dat de man slaagt en zijn tanden niet breekt op het klokhuis van die rotte appel. Dit “moet” stoppen.’
            Ik had mijn arm rond zijn schouder geslagen en hield hem vast alsof ik hem nooit meer zou willen loslaten. Ji lachte en zei dat hij nog iets te doen had en verliet ons met een grijns op zijn gezicht. Een vriendelijk man die zonder woorden wist wanneer drie juist één teveel is.
            Stephens verhaal sloot naadloos aan bij dat van Jack. Michael had hem na een van zijn martelingssessies met de taser verteld waarom zijn vader vermoord was. Thomas March was bij een bezoek met zijn echtgenote Kathy Chang in de Nieuwe Wereld benaderd geweest door iemand die geld wou slaan uit informatie die hij naar eigen zeggen uit goede bron had weten los te krijgen. Thomas March die een goede mensenkennis had, voelde dat de man iets te vertellen had, maar dat hij die info maar zou lossen voor de goede prijs. Het had hem dus wel wat gekost. Uiteindelijk was hij achter de geheimen van de gewone chip gekomen. Het was een fantastisch verhaal, letterlijk en figuurlijk, maar als het waar was, dan kon Thomas March niet met die waarheid leven. De man met de info had de vrouw in kwestie die volgens zijn bron de touwtjes in handen had, toen nog geen senator, met naam en toenaam genoemd.
Thomas March had de vrouw in kwestie de volgende dag reeds aan de kaak gesteld. Hij had haar met de neus op de zaken geduwd en ze had het staalhard ontkend. Een verhaal van iemand die overal samenzweringen zag, fantasierijke hersenspinsels van politieke tegenstanders die haar loopbaan wilden kapot maken. Dat was haar enige reactie. Het waren Thomas woorden tegen die van haar. Hij had gedreigd de zaak verder uit te spitten tot op de bodem. Als ze gelijk had, had ze niets te vrezen!
            Men had hem op diplomatieke missie gestuurd naar het Oosten en dan had men een autobot-ongeluk gesimuleerd die er geen was. Zowel Thomas March als zijn vrouw overleefden het niet. Stephen had er zijn vader niet mee terug. Enerzijds was hij trots dat zijn vader als een rechtschapen man tegen het onrecht wou strijden, anderzijds was hij triest dat hij daardoor zijn vader en stiefmoeder had verloren. Hij hoopte dat Jack meer geluk had. Maar met hoop alleen loste men niets op.
            ‘Hoe is het met het plan van Gekko en Feliciano die je me uit de doeken hebt gedaan. Wanneer zouden ze dit uitvoeren?’
            Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. ‘Dat zou op dit moment al bezig moeten zijn. Met het uitwisselen van onze verhalen ben ik het uur uit het oog verloren. Gekko had liever gehad dat we niet aanwezig waren omdat het voor hem een afleiding zou kunnen zijn als we bij hem waren. Het is een sinecurespel omdat hij op het juiste moment bepaalde veiligheidssystemen van op afstand moet uitschakelen en zoals ik hem ken, tien schermen tegelijk in het oog moet houden. Ik begrijp hem wel, het is ook belangrijk dat deze operatie lukt. Ik hoop dat Gekko met zijn Requiemvirus voor de nodige problemen kan zorgen en het plannetje van die verdomde senator dwarsboomt!’ Ik werd weer rood, maar het was deze keer niet uit schaamte.



 copyright Rudi J.P. Lejaeghere