zondag 29 mei 2016

Woef woef!

Juist de laatste touch gelegd aan een mooie hond, een Duitse herder, enfin het origineel toch. Ik hoop dat ik hem goed op papier heb kunnen zetten.

Just finished drawing a beautiful dog, a German Sheppard, well, the original is. I hope I've succeeded in drawing him right on paper.


Chateau Rouge: Chapter 12




















12. A shocking event

'...., it's a pity, isn't it? But I promise I'll try to put it off as long as possible, you can count on that.'      
Jean-Pierre had followed the conversation of the masked leader with growing fear. He could hardly believe the man spoke the truth when he promised to release Jean-Pierre the moment he had Katarina in custody. Not after the man had said only a few moments ago that he wouldn't leave his prison alive.
   After the disturbing telephone conversation they left Jean-Pierre, it's true not tied anymore, behind in the little room where he would spend the last moments of his life. During the first moments, he felt the panic well up in his throat. Katarina would die if she got in the hands of this psychotic. What has she done to this guy that he cherished his revenge so much? He greatly doubted Katarina had intentionally hurt or done wrong to someone. There were other legal means to fight or punish someone when there was an injustice done.
 Would their life come to an end this way? If Katarina went to the open place in the forest, and he knew she would go, she was doomed. He didn't doubt Katarina would risk her life to save him. After all, he would do the same. He had paced up and down the narrow room for a while, but now he rested against one of the walls bending through his legs. He took his head between his hands and closed his eyes.
His life with Katarina, their adventures, all those beautiful moments flew before his eyes. Their short time of happiness, their love for each other were the most beautiful things from his life. Even though it was only for a brief period, he would always be grateful for it. He felt tears in his eyes and then he realized this wasn't the right way. He ground his teeth and pulled himself together. 
He had to find a way to warn her. His life didn't matter. If needed, he was killed trying it. In any case, it was better than being powerless and useless in this dungeon. But how?
He had to use his common sense and think calmly about this. Panicking wouldn't help Katarina. He looked around. There wasn't a lot he could use in this place where they kept him prisoner. Beside the chair, he was sitting on, there was a heavy piece of furniture he hardly could move on the rough concrete. Then there was the free-standing luminaire! Maybe he could fabricate something out of it. If there was a lamp, it meant there was electricity too. At that moment, he saw the electric socket a few meters from the metal door where the electric wire was plugged in.
He tried to remember the few concepts of electricity he had learned in the past.  The simplicity of the plan that popped up in his mind could practically be no problem for him. Jean-Pierre pulled the wire from the free-standing luminaire out of the power point and started to disassemble the lamp. He removed the top side of the wire out of the lamp socket and after that, it was easy to pull the electric wire out of the stand.
A smile appeared on his face. The switch by which the lamp was put on and off would do it. Otherwise, Katarina would be lost. He split the double electric wire and connected one of the wires to the metal door handle of the prison door. The switch was off so he wouldn't electrocute himself. If he used both of the two parts connecting them to the handle, he would induce a short circuit, he remembered. That wouldn't serve his cause. With the one tire to the handle, the switch in his hand, on the other side the electric plug in the power point and a bit of luck, he would escape from here. 
Now it was only waiting for someone to open the door. But what if they let him sit here till they had Katarina imprisoned? His little plan, even if successful, would be in vain. He had to try luring them inside. Jean-Pierre put his ear against the door, but he couldn't hear anything. The door was either too thick or there was simply no one on the other side.
He started to yell and to shout, but occasionally he listened if he heard something. Jean-Pierre didn't know how long he was already busy, but his voice started to give away when suddenly he heard a noise. He made an effort and cried till his voice was raspy. He just hoped for a piece of arrogance with this men when he shouted: 'Cowards, I'll give you a lesson, I'll beat the crap out of you, a bunch of camouflaged psychopaths that you are. Come in here, if you sissies have the nerve?
While he yelled, he held the switch in his hands. It didn't take long before he heard the door unlocking. He kept the switch out of sight behind his back, and with a beating heart, he waited.
The door handle slowly moved down, and the door went slightly open.
'Finally, there you are, coward. Wimp, psychopath, you're just a worm.' He said it all with the most persuasiveness he had in him, and with the intention to distract the man's attention of the wire that ran over the ground to the door handle. And it worked. The man behind the door got an angry look in his eyes and a grin upon his lips. But that wasn't not so important. He noticed the man had still his hand on the door handle and Jean-Pierre smiled.
The smile on the man's face disappeared, and instead, a glance of incomprehension appeared in his eyes. As fast as he could, Jean-Pierre got the switch from behind his back and pushed it.
'Oops,' he said while shocks ran through the body of the man. He knew his plan was a success when he saw the white of the man's eyes. Jean-Pierre pulled the wire with a yank out of the power-point down into the room where they had imprisoned Jean-Pierre.
He searched the pockets of the corpse and found what he secretly had hoped. A mobile phone. Without lingering, he unfolded it and saw he had no reach. Either they were here to far from a GSM aerial or they were too deep underground there was no reach.
  He searched the pockets of the corpse and found what he secretly had hoped. A mobile phone. Without lingering, he unfolded it and saw he had no reach. Maybe they were too far from a GSM aerial, or they were too deep underground that they couldn't connect to one.
   Jean-Pierre looked around the corner of his cell and started to look for the way out.


© Rudi J.P. Lejaeghere

08/02/2016    


Chateau Rouge: Deel 12




















12. Een schokkende gebeurtenis


            ‘…jammer toch? Maar ik beloof je dat ik het zo lang mogelijk zal rekken, daar mag je echt op rekenen.’
            Jean-Pierre had met groeiende angst het gesprek van de gemaskerde leider gevolgd. Hij kon moeilijk geloven dat de man de waarheid sprak wanneer hij beloofde dat hij Jean-Pierre zou vrijlaten als hij Katarina in handen had. Niet nadat de man enkele momenten voordien beweerd had dat hij zijn gevangenis niet levend zou verlaten.
            Na het verontrustende telefoongesprek lieten ze Jean-Pierre, weliswaar niet meer geboeid,  achter in de kleine kamer waar hij zijn laatste momenten van zijn leven zou spenderen. De eerste momenten greep de paniek hem bij de keel. Katarina zou sterven als zij in de handen viel van deze psychoot. Wat had zij deze kerel misdaan dat hij zo’n wrok koesterde? Hij betwijfelde ten zeerste dat Katarina bewust iemand zou bewust pijn of kwaad zou doen. Er waren andere legale middelen om iemand te bestrijden of te bestraffen als er onrecht was aangedaan.
            Zou hun leven nu op deze manier eindigen? Als Katarina naar de open plek in het bos ging en hij wist dat ze zou gaan, dan was ze ten dode opgeschreven. Hij twijfelde niet dat Katarina haar leven zou geven om hem te redden. Hij zou trouwens hetzelfde doen. Hij had een tijd geijsbeerd door de nauwe kamer maar nu steunde hij tegen een van de muren en zakte door zijn benen. Jean-Pierre nam zijn hoofd tussen zijn handen en sloot de ogen.
            Zijn leven met Katarina, hun avonturen, al hun mooie momenten vlogen voorbij zijn ogen. Hun korte tijd van geluk, hun liefde voor elkaar waren van de mooiste dingen uit zijn leven. Zelfs al was het kort geweest, hij zou er altijd dankbaar voor zijn. Hij voelde tranen in zijn ogen en toen besefte hij dat dit niet de manier was. Hij knarste zijn tanden op elkaar en vermande zich.
            Hij moest een middel vinden om haar te verwittigen. Zijn leven was hier niet van belang. Desnoods vond hij de dood terwijl hij iets probeerde. Beter dan werkloos en machteloos hier in deze kerker te zitten treuren. Maar hoe?
            Hij moest al zijn verstand te samen rapen en hierover kalm nadenken. Paniek zou Katarina niet helpen. Hij keek om zich heen. Er was niet veel die hij kon gebruiken in deze plaats waar hij gevangen werd gehouden. Naast de stoel waarop hij zat, was er een zwaar meubel die hij amper kon versleuren op de ruwe gebetonneerde grond. Dan was er nog de staande lamp! Misschien kon hij daarmee iets fabriceren. Als er een lamp was, betekende het dat er elektriciteit voorhanden was. Op dat moment zag hij de op een paar meter van de metalen deur het stopcontact waar de lamp was aangesloten.
            Hij probeerde zich de luttele begrippen van elektriciteit te herinneren die hij ooit had geleerd. Het eenvoud van het plan die in zijn hoofd opkwam, mocht praktisch geen probleem voor hem zijn. Jean-Pierre trok het snoer uit het stopcontact en begon de lamp uit elkaar te halen. Hij trok de bovenkant van het snoer uit de lampenhouder en daarna kon hij  zonder veel moeite de elektriciteitsdraad uit de staande houder trekken.
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. De schakelaar waarmee de lamp aan en uit werd gezet, zou het moeten doen. Anders zou Katarina verloren zijn. Hij splitte de dubbele elektriciteitsdraad en verbond een van de draden met de metalen klink van de gevangenisdeur. Het knopje van de schakelaar stond op af dus hij zou zichzelf niet elektrocuteren. Als hij beide draden aan de klink zou verbinden zou hij korstsluiting verkrijgen, dat wist hij zich toch nog te herinneren. Dat zou hem niet dienen. Met deze ene draad aan de klink, de schakelaar in zijn handen, aan de andere kant de stekker in het stopcontact  en een beetje geluk, zou hij hieruit moeten geraken.
Nu was het enkel wachten op iemand die de deur opendeed. Maar wat als ze hem hier lieten zitten totdat Katarina gevangen genomen was? Dan was zijn plannetje, zelfs als het lukte, allemaal voor niets. Hij moest proberen iemand naar binnen te lokken. Jean-Pierre legde zijn oor tegen de deur, maar kon geen enkel geluid waarnemen. Ofwel was de deur te dik. Of misschien was er gewoon niemand aan de andere kant.
Hij begon te roepen en te tieren, maar af en toe tussenin luisterde hij of hij iets hoorde. Jean-Pierre wist niet hoelang hij al bezig was, zijn stem begon het langzaam te begeven, toen hij plots een geluid hoorde. Hij spande zich in en schreeuwde zich schor. Hij hoopte op een stuk arrogantie bij deze lieden toen hij riep: ‘Lafaards, ik zal jullie een lesje leren, ik sla je verrot, stelletje verklede psychopaten. Kom eens binnen als je durft, mietjes die je bent.’
Terwijl hij riep hield hij de schakelaar in zijn handen. Het duurde niet lang vooraleer hij het ontsluiten van de deur hoorde. Hij hield de schakelaar buiten het zicht achter zijn rug en met een kloppend hart wachtte hij af.
De deurklink ging langzaam omlaag en de deur ging op een kier.
‘Eindelijk, lafaard, daar ben je dan. Slappeling, psychopaat, worm die je bent.’ Hij zei dit alles met de meeste overtuigingskracht die hij had en met de bedoeling om de aandacht van de man af te leiden van de draad die over de grond naar de klink liep. En het werkte. De man achter de deur kreeg een woedende blik in zijn ogen en een grijns om zijn lippen. Maar dat was niet zo belangrijk. Hij bemerkte dat de man nog steeds zijn hand op de klink had en Jean-Pierre glimlachte.
De grijns op het gezicht van de man verdween en een blik van onbegrip verscheen in de plaats. Jean-Pierre haalde vliegensvlug de schakelaar van achter zijn rug en knipte hem op aan.
‘Oeps,’ zei hij, terwijl schokken door het lichaam van de man trok. Toen hij enkel nog het wit van de man zijn ogen zag, wist hij dat zijn plan gewerkt had. Het feit dat hij op zijn knieën was gezakt was ook wel een aanwijzing. Jean-Pierre trok de draad met een ruk uit het stopcontact en de man viel voorover in de kamer waar ze Jean-Pierre hadden opgesloten.
Toen hij de pols van de man voelde wist hij dat de man zonder directe hartmassage niet meer geholpen kon worden. Even stond hij in beraad, maar toen verdween alle medeleven uit zijn ogen. Nu was hij ook een moordenaar, geen verzachtende omstandigheden, een mensenleven nemen is niet te vergeven. Maar zijn liefde voor Katarina waren voor hem de enige reden waarom hij hierover op dit moment geen wroeging voelde. Eerst zou hij proberen haar te verwittigen, dan was er alle tijd om te denken over de gevolgen van zijn daad.
Hij doorzocht de zakken van het lijk en vond wat hij heimelijk had op gehoopt. Een mobieltje. Zonder verwijl klapte hij het open en zag direct dat hij geen bereik had. Misschien zaten ze hier te ver van een gsm-mast ofwel zaten ze hier zo diep in de grond dat er geen verbinding mogelijk was.
Jean-Pierre gluurde om het hoekje van zijn cel en begon de weg naar buiten te zoeken.


© Rudi J.P. Lejaeghere

23/01/2016


Requiem: Hoofdstuk 47 (1e deel)









47



            Mijn vriendin, Satomi Kiyomizu, woonde niet zo ver weg. Het gebeurde zelf dat we om beurt, de ene week ik, zij de andere week, te samen van en naar het werk poolden. Sato was een lieve meid. We waren ongeveer in dezelfde periode in het boekhoudingkantoor begonnen. Zij een klein half jaar vroeger dan ikzelf. Ze had me toentertijd wegwijs gemaakt in de firma en mij een paar goeie tips gegeven in verband met de sociale omgang met de collega’s en de baas. We konden het gewoon goed met elkaar vinden. Twee gelijkgestemde zielen en we konden tijdens het werk onze frustraties en stress wat uitpraten als dat nodig bleek. Ook na het werk gebeurde het dat we eens iets organiseerden. Een bioscoopje of een avondje discotheek. Steevast een meevaller.
            Een kwartiertje later was ik ter plaatse. Via de deurtelefoon duwde ik op het knopje dat zich naast het naambordje van Satomi Kiyomizu bevond. Ik kreeg geen antwoord en probeerde het nog een paar keer. Misschien werkte het ding niet. Zou zeker niet de eerste keer zijn. Ik zag juist een oude dame die van plan was om naar buiten te komen. Ik deed het voorkomen alsof ik iets in de deurtelefoon sprak en juist op het moment dat zij buitenging, groette ik de oude dame vriendelijk en glipte langs haar heen, het gebouw binnen. Een oude truc die waarschijnlijk door vele mensen al voor was gebruikt.
            De lift bracht mij op de tiende verdieping waar mijn vriendin haar flat had. Toen ik aan haar deur kwam, zag ik dat die op een kier stond en er ging direct een alarm af in mijn lichaam. Ik had een bang vermoeden en voelde meteen aan dat er hier iets niet klopte. Door mijn opleiding reageerde ik direct op de situatie en nam een verdedigende houding aan terwijl ik met mijn voet de deur voorzichtig verder openduwde. Wat verder in de lege gang zag ik een vaas die in stukken op de tatami lag. Voor alle zekerheid keek ik door de kier van de deur om te vermijden dat er zich iemand daarachter schuil hield. Voetje voor voetje kwam ik het appartement binnen en probeerde zo min mogelijk lawaai te maken.
            Op het einde van de gang meed ik de scherven en keek even vlug de hoek om in de leefkamer. Het was een korte beweging geweest, maar ik had de situatie direct ingeschat. Hier had men gevochten. Er lagen stoelen om en er waren nog wat dingen gesneuveld. Was mijn vriendin Satomi hier nog? In mijn vlugge beschouwing van de situatie had ik iets gezien wat niet klopte. Iets in de normale schikking van haar living was veranderd. Nu ik binnen stond keek ik wat langer rond en zag dat de deur naar de slaapkamer gebarricadeerd was door een grote staande kast uit de leefruimte waarvoor nog een divan geduwd was.
            Ik nam die eerste stap waardoor ik mij in de leefruimte waagde. Mijn hart voelde ik als een razende kloppen in mijn keel. Als er nog iemand was, zou dit het moment zijn dat hij de aanval zou inzetten. Maar het bleef stil en niemand sprong tevoorschijn met een zwaard, knuppel of een ander wapen. Ik ademde weer en besefte  pas toen dat ik al een tijdje mijn adem had ingehouden. Wie zat er achter die deur? ‘Sato, ben jij daar?’ Eerst hoorde ik niets. Maar een plots gestommel zei me dat iemand achter die deur mij gehoord had.
            ‘Yukiko? Ben jij het. Ik ben overvallen en heb me hier ingesloten maar die engerd heeft de deur gebarricadeerd en ik krijg die meubels niet van hun plaats.
            Satomi kon soms heftig uit de hoek komen, maar was een tengere vrouw en ik begreep dat zij alleen deze twee meubelstukken niet van hun plaats zou krijgen. ‘Geef me wat tijd, ik krijg die wel weg.’ Ik sleurde de divan naar achteren, wat betrekkelijk gemakkelijk ging. Maar ik stond ook aan de juiste kant van de deur. Sato moest duwen tegen de kast én de divan en dat was misschien wel iets teveel voor haar. De kast was een ander paar mouwen. Uiteindelijk kon ik die een stukje verduwen zodanig dat ik in de reeds geopende deur mijn vriendin zag staan. Haar bloes was gescheurd en er ik zag bloed op haar mond en wangen. Haar ene hand hield ze met de andere vast, waarschijnlijk gebroken. Haar mascara was uitgelopen en haar rode lippenstift uitgeveegd over haar wang. Door de tranen was haar gezicht veranderd in een karikatuur van een trieste clown. Toch kon ik er niet mee lachen. ‘Wat is er gebeurd, Sato? Je zond me daarnet toch nog een bericht?’
            Ze keek alsof ik van een andere planeet was. Waarschijnlijk nog wat van de kook door de overval. Ik hielp haar uit de kamer. Toen ik per ongeluk haar hand aanraakte, kromp ze ineen van de pijn. Ja, daar was wel degelijk iets gebroken. ‘Vertel, Sato, wat is er gebeurd?’
            Tussen het gesnik door kon ik verstaan dat ze deur opengedaan had voor iemand die zich voordeed als van de Veiligheidsdienst. Blijkbaar had die man een insigne gestolen of nagemaakt want op het moment dat hij binnenkwam, probeerde hij Satomi vast te grijpen. Ze had zich kunnen lostrekken, waarbij haar bloes was gescheurd. De man had de achtervolging ingezet en zij was zonder verder te kijken het huis ingevlucht. De vaas was gesneuveld op het moment dat de man haar bijna voor de tweede keer vast kreeg. Hij had haar een mep verkocht tegen haar gezicht waardoor zij de kamer in viel en verkeerd op haar hand was terechtgekomen. Ze had zichzelf met alles wat ze kon verweerd, niettegenstaande de pijn van haar gebroken pols. Ze had de overvaller met haar voet kunnen raken, wat haar wat tijd gaf. Wat ze maar in handen kreeg smeet ze met haar goede hand naar het hoofd van de overvaller. Uiteindelijk had ze zich in haar slaapkamer verschanst, die als paniekkamer was omgebouwd.
De deur was van staal en had een speciaal slot die niet zomaar gekraakt kon worden. Niettegenstaande de structuur kon men ze door op een knop binnenin de kamer te drukken, deze vliegensvlug sluiten. Vele flatbewoners hadden zo’n kamer, gezien de stijgende criminaliteit en de ongekende brutaliteit van sommige van die straatgangsters. Ze volgden je onopgemerkt, keken waar je woonde en kwamen met dezelfde truc die ik gebruikt had het appartementsblok binnen. Dan deden ze zich voor als onderhoudsman, of iemand van de elektriciteit- of gasmaatschappij.
In dit geval was het iemand van de Veiligheidsdienst en je kreeg wat Mace in je gezicht gesproeid als je geluk had. Sato had minder geluk gehad en een bruut voor haar gehad die met een goed gerichte slag zijn slachtoffer naar dromenland wou sturen. En dan verdween je laptop, je sleutels, je autobot, geld en alles wat er men geld aan kon verdienen.
Verdomme, waarom werden alle mensen om me heen gemolesteerd. Er was iets wat uit de diepe krochten van mijn herinneringen naar boven kwam. ‘Gelukkig dat je mij een berichtje doorgaf, anders zat kon je hier nog een tijdje opgesloten zitten en met die gebroken pols. Laat ons maar direct naar het ziekenhuis rijden om…’
            Sato nam me verbaasd met haar goede hand bij de arm. ‘Je sprak zonet ook al over een bericht. Welk bericht? Ik heb je geen bericht gestuurd. Ik had mijn mobieltje niet bij me. Dat moet die man meegenomen hebben. Ik ben mijn volledige handtas gestolen, met mijn sleutels van mijn voertuig en al mijn identiteitspapieren en ook mijn mobieltje.’
            Het zweet brak mij langs alle kanten uit! Ik was in een valstrik gelopen, dit ging niet om Sato maar om Stephen. Men had mij weggelokt van Stephen March. Wie kon dit anders zijn dan Michael. Hij moet het gevecht met zijn tegenstander overleefd hebben. Of anders was het zijn tegenstander die dezelfde opdracht had. Verdomme! Waarom had ik niet eerst opgebeld en…Het had geen zin om mijn naïviteit in deze zaak te verwensen. Nu was het toch te laat om dit ongedaan te maken. ‘Sato, sorry, het is een zaak van leven en dood. Men wil mijn vriend vermoorden en daarom hebben ze me weggelokt van hem door met jouw mobieltje een vals bericht te sturen. Hij moet van onze vriendschap geweten hebben.’
            Sato schudde haar hoofd. ‘Ik begrijp het niet, wie…’ Voor haar was het waarschijnlijk koeterwaals maar ik had geen tijd om mijn vriendin naar het ziekenhuis te voeren. Ik belde direct een ambulance en gaf het adres op waar ze mijn vriendin konden vinden. ‘Vertel hen het verhaal dat je mij verteld hebt, vertel echter niet van het bericht die ik gekregen heb. Ik moet nu weg. Sorry Sato, ik leg het je later uit.’
            Niettegenstaande ik met pijn in het hart mijn vriendin moest verlaten, wetende dat ze ook in nood was, vloog ik de gang door. Direct zou de dokters van de ambulance haar helpen en ik zou het goedmaken met haar…als ik nog de kans kreeg. In mijn haast gleed ik bijna uit en klopte als een razende met mijn vuisten op beide liftknoppen om te dalen en te stijgen. Een minuut moest ik wachten, het maakte me bijna gek van de zenuwen! Tien verdiepingen naar beneden en de lift stopte nog twee keer om mensen binnen te laten. Mijn tanden knarsten van ongeduld en ik wrong me heel onbeleefd steeds vooraan in de lift. Toen ze openschoof maakte ik me fijn en al waren de deuren nog niet totaal open ik flitste erdoor. Op weg naar mijn autobot die ik een eind weg had geparkeerd liep ik hard in op minstens vier mensen. Ik mocht geen tijd meer verliezen. Automatische riep ik gans de tijd maar sorry en ik hoopte dat de mensen niet gekwetst waren. In mijn autobot zette ik de besturing op manueel en scheerde  als een wegpiraat in de richting van mijn appartement. Ik wist niet of Stephen daar nog was of reeds vertrokken was naar mijn ouderlijk huis. Hij antwoordde niet op mijn vruchteloze pogingen om hem te bereiken met mijn mobieltje.



……..




            ‘Iléna, hoor je me?’ Gekko had de resultaten van de query die hij losgelaten had op het personeelsbestand van De Kelder. Hij had een match met het gezicht dat Iléna in de parkeergarage had gezien.
‘           ‘Jawel, ik hoor je, ben blij nog “iets” te horen, het wordt hier wel wat eentonig. De mensen slapen op dit moment Gekko, dus moet ik mijn best doen om zelf niet in slaap te vallen. Ik ben maar overgestapt van water naar koffie. Gelukkig heeft onze Peter Jackson beschikking over zijn eigen koffieautomaat.’     
            Gekko probeerde haar tirade te stoppen, maar eens Iléna sprak, zwegen de meeste mannen. Gekko was nu natuurlijk niet ieder man. ‘Zwijg nu even een minuutje, lieve Iléna, en luister!’ Iléna slikte de laatste woorden in die ze nog wou zeggen. ‘Het zou straks wat minder eentonig kunnen worden. De persoon waarvan je een close-up hebt en die uit die “privaatdeur” kwam is Philip Collins, een doctor in de biogenetica. Dus een wetenschapper in dienst van “De Kelder”, op zich geen direct gevaar hoor ik je denken. De man doet wat overuren en gaat nu naar huis. Maar ik heb voor alle zekerheid zijn transponder op zijn autobot gescreend en er een volgbot op gezet. Wat blijkt? Hij rijdt niet richting “home sweet home” maar volgens de route die hij volgt moet hij binnen een kwartier aan de voordeur van de Old World Highest staan. Die man heeft volgens mij daar niets te zoeken, dus heeft hij op een of andere manier lont geroken. Ik weet niet hoe maar dat is een probleem dat jij gaat moeten verhelpen!’
            ‘Oké, Gekko, bedankt om de mond te snoeren,’ lachte ze, ‘ik ratel soms nogal door, heb graag het laatste woord, je kent dat wel. We zullen proberen die kerel te verschalken met mijn vrouwelijke charmes en als dat niet lukt, misschien dan op een wat pijnlijker manier. Tot straks!’
            Iléna schoot direct in actie. Ze trok de verdoofde Peter Jackson wat verder uit het zicht achter de balie. Trok hem zijn vest uit en probeerde zijn kepie even. Het was allemaal ietsje te ruim, maar van op een afstand zou men toch de indruk hebben dat een vrouwelijke nachtwaker de huidige shift draaide. Gelukkig was ze niet al te tenger gebouwd en zou ze niet uit haar rol vallen door de te ruime kleding. En dan nog, wie zegt dat een nachtwaker een modepop moet zijn. De man was dus een wetenschapper, wat had die hier te zoeken? Normaal gezien was dit niet het werk van een wetenschapper in de bio-ingenieurwetenschappen.  Misschien had Gekko het verkeerd en moest die kerel per toeval in de omgeving zijn. De heer Philip Collins kon ook een vriendinnetje hebben die hij nog even wou opzoeken. Of misschien zocht hij wat vertier in een of andere bar in de omgeving. Ze wist natuurlijk dat je van het ergste moest uitgaan, dan was je goed voorbereid.
            Ze speurde, terwijl ze tegelijkertijd de schermen in het oog bleef houden, af en toe even de omgeving af of ze iets verdachts zag. De straat langs de toren zag er tamelijk rustig uit op dit uur. Alhoewel binnen een paar uur de vroege morgenspits op gang zou trekken. Op dat moment zou alles achter de rug moeten zijn. Iléna ondervond op dat moment de relativiteit van de tijdservaring. De minuten die volgden leken haar uren te duren en het gebeurde niet veel, maar ze voelde zich niet echt op haar gemak. Ze hoopte dat zij niet aan de basis zou liggen van een mislukking van de missie. Hoe kalm ze ook overgekomen was op Gekko, toch was ze tot het uiterste gespannen. Wachten! Als een spin in haar web…of was zij de vlieg?



……..



copyright Rudi J.P. Lejaeghere


dinsdag 24 mei 2016

Naakt - Nude

Neen, dit is niet nagetekend met een levend model. Nagetekend van een zwartwit-kunstfoto gevonden op internet. Heb dit vlug, uit de losse pols getekend met een heel zacht potlood B8 (Faber Castell).

No, I've not drawn this using a living model. Drawn after a black and white art photo, found on the internet. A quick draw, off the cuff, with a soft pencil B8 (Faber Castell).



Kleurstudie: Flora & Fauna

Had heimwee naar de kleurdoos en het gebruik van vele kleuren. Een bloem, een vogel, een vlinder: de kleuren in de natuur zijn uniek. Ikzelf heb niet het materiaal en waarschijnlijk ook niet de kunde om deze natuurgetrouw op een tekenpapier over te brengen. Toch heb ik mij een aantal uurtjes aangenaam kunnen uitleven in deze vrije tekening en het inkleuren ervan. Het kind in mij is dan toch noch niet dood!

I got a nostalgic feeling for the box of color pencils and the use of many colors. A flower, a bird, a butterfly: in nature the colors are unique. I don't have the material and probably also not the skills to put them as they are on the drawing paper. Still, I've spent a couple of fine hours on this free drawing and coloring it. The child in me is not yet dead!




zondag 22 mei 2016

Chateau Rouge: Chapter 11


















11. A personal message


                Fortunately, it didn't take long before Cecile arrived at the castle. To be sure she had contacted her friend, François herself. It was wise of her because Katarina was completely upset by latest developments and the fingerprints on the arson object. How did those fingerprints get on that can, Jean-Pierre didn't take care of such material? She didn't understand why anybody had hidden the can in their bedroom.                     
            With tears in her eyes, she threw herself into the arms of her sister who comforted her and listened to what she had to tell. She led her to the parlor where she got everyone out telling them the Baroness needed rest. Cecile was polite but formal and the servants, nonetheless they only received orders from Katarina or her friend satisfied her request.
            'You're so right, Katarina, it must be a big misunderstanding, and even if we don't know who's behind all this, Jean-Pierre has absolutely nothing to do with this. I spent a while thinking about on the drive her and do you know what I believe?'
            In the meanwhile, Katarina had calmed down and was looking questioningly at her sister. 'Where is this going, Cecile, what have you thought the way here?'
              'I think they took Jean-Pierre to hurt you or to get something from you. Is that not a possibility?' 
            Katarina looked at her sister for a moment and desperately shrugged. 'Yes, I've also considered that theory, it's possible. But that doesn't explain what has happened at the castle.'
            ‘No, Sis, but it could be just a combination of circumstances and both cases have nothing to do with each other. Or even so, I've learned to know Jean-Pierre for a while already and he's innocent. Don't worry, François knows it too, but he must take into account every circumstance. Checking every possibility and at the end, you have only the solution left.’
            Just at that moment, Marie-Anne entered the parlor. Her face, if it was humanly possible, even paler than Katarina's. 'Is it true what I heard?' she sobbed.
            Katarina, suddenly aware of the presence of Jean-Pierre's sister, turned as a leaf. From an upset woman into a comforting family member. She spoke to Marie-Anne with soft words and softly told her what had happened and that both she and Cecile were sure Jean-Pierre was a victim and not the culprit.
            Marie-Anne calmed down and said she would never think such a thing of Jean-Pierre. 'He has a golden heart. He wouldn't hurt a fly, I..., I hope I won't lose my brother now that I just have him back.' She softly cried and again Katarina consoled her.
            'We have to...,' but she couldn't continue because her mobile start ringing. She took the call as fast as she could but didn't recognize the number. For a moment, she thought it was Jean-Pierre who would tell her that it was all but a bad nightmare and that everything would be alright. Wide-eyed she listened to the voice on the other side of the phone.  
            Cecile and Marie-Anne were looking worried at Katarina's facial expression changing from fear to anger and back to fear. Eventually, she nodded and ended the conversation.
            'What was that, Sis?' Cecile asked. 'Someone you know or was it new information about Jean-Pierre?'
            Katarina rubbed her eyes and then looked tired around her. It felt as if she was playing a role in a bad B-movie and everything looked so unreal. She saw the red drapes of the parlor and looked at the decorations they had put up for the party. The party. For the second time, it wouldn't go through. She was aware of that now. Nothing would go as planned anymore. How could she think that she just had to pluck happiness? That wasn't her life to be. There was no future for her, certainly not when Jean-Pierre wasn't with her.
            'Katarina, do you hear me, what's going on, it looks like you have seen a ghost..., or heard. What was that phone all about?'
            Her sister's voice and the one of Jean-Pierre sister seemed to come from far away, and she only heard half what they were saying. She absently watched around her and suddenly saw the worrisome look upon Cecile's face.
            Katarina sighed deeply. 'I do hear you, Cecile..., I hear you.' She stretched her arm and with her hand she caressed the cheek of her sister. 'Thanks, sis, for taking care of me. I know I can count on you and for that reason, I will be brave. For a moment, I just lost my mind, but I'm back again.'
            'That's my girl, Katarina, you just startled me for an instant. I thought you would faint or even worse. Are you sure everything's okay, I'll call a doctor if you like? It's normal that a person doesn't feel good after all these events. You would get crazy for less.'
            Katarina hugged both Cecile and Marie-Anne. 'I'm glad you are here, us three women has to support each other. Maybe we aren't stronger than a man, but we surely are three times smarter.' A faint smile floated around Katarina's lips.
            Cecile interpreted it as the fact that her sister stood steadily with her both feet on the ground and that she would fight for her friend and his innocence in this matter.
            She only didn't know how true this was. When Katarina arrived at her office a moment later and took out a little oak box from the bottom drawer of the left side of her desk, she knew she had to be strong. She opened the richly decorated box and took a gun out of it.
            A Sig Sauer 226 X-Five Match, 9 mm caliber, 1290 gram and good for nineteen bullets. Nineteen chances to free Jean-Pierre out of the hands of his kidnappers. It was a competition gun she already had a long time. A gift from General de Tavernier when she became twenty-one. The General had also taken care of the license and had insisted she took shooting lessons. Although she didn't like fire weapons, she had followed his advice. Katarina had scored rather good during the exercises. She hadn't forgotten these lessons, and she knew how to use the weapon. Katarina remembered the phone call word for word she had received a moment ago.    
           
'Don't talk but listen well if you want to keep your friend alive, Katarina, Baroness of the former Chateau Dauphin, nowadays Chateau Rouge. You probably have found out at this moment your friend Jean-Pierre has disappeared. He's our prisoner, and he's still alive..., for now.
How does it feel when somebody takes something away from you, Katarina? Does the anguish squeeze your throat? Do you heart pops out of your mouth? You know, I can't imagine the feeling, it's unknown to me. But I want you to walk through every register of these uncomfortable feelings of absence and sorrow, Katarina. Because, after all, when I must be honest, the only one I want to see suffer is you.
Come to the open place in the forest this evening. You do know the place, don't you. There where the secret passageway from the castle ends. Yes, I'm familiar with that little fantasy of the Chateau. Come alone, no police or any help. If you do what I ask, I'll set your friend free, and he will live. However, you won't have that luck...., it's a pity, isn't it? But I promise I'll try to put it off as long as possible, you can count on that.'

Katarina checked the gun and loaded the weapon with the mag of bullets, ready to make as much damage as possible. It was maybe the last day of her life, but she would take as many with her as she possibly could.
          
© Rudi J.P. Lejaeghere

23/01/2016


Chateau Rouge: Deel 11





















11. Een persoonlijk bericht


            Gelukkig duurde het niet lang vooraleer Cecile op het kasteel aankwam. Ze had voor alle zekerheid zelf al contact opgenomen met haar vriend, François. Het was verstandig van haar, want Katarina was volledig van de kook door de laatste ontwikkelingen en de vingerafdrukken op het voorwerp van de brandstichting. Hoe waren die vingerafdrukken van haar vriend op dat blik gekomen, Jean-Pierre hield zich niet bezig met zo’n materiaal?  Ze begreep niet waarom iemand het blik in hun slaapkamer had verstopt.
            Met tranen in haar ogen wierp ze zich in de armen van haar zus, die haar direct troostte en luisterde naar hetgeen ze vertelde. Ze leidde haar naar het salon waar ze de aanwezige personen buiten borstelde omdat de Barones rust nodig had. Cecile was beleefd maar kordaat en de bedienden, niettegenstaande ze enkel orders van Katarina of van haar vriend aanvaarden, voldeden aan dit verzoek.
            ‘Je hebt groot gelijk, Katarina, dit moet een groot misverstand zijn en zelfs al weten we niet wat er allemaal achter zit, Jean-Pierre heeft hier niets, maar dan ook niets mee te maken. Ik heb wat zitten denken in het naar hier rijden en weet je wat ik geloof?’
            Katarina was ondertussen wat gekalmeerd en keek haar zus vragend aan. ‘Waar wil je heen, Cecile, wat heb je gedacht in de weg hierheen?’
            ‘Ik denk ze dat ze Jean-Pierre hebben om jou te raken of iets van jou te verkrijgen. Is dat geen mogelijkheid?’
            Katarina keek even naar haar zus en trok vertwijfeld de schouders op. ‘Ja, ik had ook al zoiets gedacht, het zou kunnen. Maar dat verklaart nog niet wat er hier op het kasteel is gebeurd.’
            ‘Neen, zusje, maar misschien is dit gewoon een samenloop van omstandigheden  en hebben de beide zaken niets met elkaar te maken. Of misschien wel, maar ik heb Jean-Pierre ondertussen ook wat leren kennen en hij is onschuldig. Wees gerust, François weet dit ook, maar hij moet met alles rekening houden. Zijn job is politieman en hij moet ook handelen als zo iemand. Alle mogelijkheden afchecken en op het eind de oplossing overhouden.’
            Juist op dit moment kwam Marie-Anne het salon binnen. Haar gezicht was, als dit ook maar mogelijk was, nog witter dan dit van Katarina. ‘Is het waar wat ik gehoord heb?’ snikte ze.
            Katarina die zich plots op dit moment bewust was van de aanwezigheid van de zuster van Jean-Pierre op het kasteel, draaide als een blad in de wind. Van ontredderde vrouw veranderde ze in troostend familielid. Ze sprak met zachte woorden op Marie-Anne in en vertelde haar in haar bewoordingen wat er allemaal gebeurd was en dat zowel zij als Cecile zeker wisten dat Jean-Pierre in dit alles ook een slachtoffer was en geen dader.
            Marie-Anne kalmeerde en zei op haar beurt ook dat ze dit nooit van Jean-Pierre zou denken. ‘Hij heeft een gouden hart. Hij zou geen vlieg kwaad doen, ik…, ik hoop dat ik mijn broer nu niet kwijt ben nu ik hem juist terug heb.’ Ze huilde zacht en terug troostte Katarina haar.
            ‘We moeten…,’ maar ze kon niet verder zeggen omdat haar mobieltje overging. Razendsnel nam ze op, maar ze herkende het nummer niet. Even dacht ze dat het Jean-Pierre was die zou vertellen dat alles maar een slechte nachtmerrie was en dat alles zou goedkomen. Haar ogen gingen wijd open toen ze luisterde naar de stem aan de andere kant van de telefoon.
            Cecile en Marie-Anne keken verontrust naar de gelaatsuitdrukking van Katarina, die van angst naar woede en terug naar angst overging. Uiteindelijk knikte ze en duwde ze het gesprek af.
            ‘Wat was dat, zus?’ vroeg Cecile. ‘Iemand die je kent, of was het met nieuwe informatie over Jean-Pierre?’
            Katarina wreef even in haar ogen en ze keek dan vermoeid om haar heen. Ze voelde alsof ze een rol speelde in een slechte B-film en alles leek zo onwerkelijk. Ze zag de rode overgordijnen van het salon en keek naar de versieringen die aangebracht waren als voorbereiding voor het feest. Het feest. Dat zou voor de tweede keer niet doorgaan. Dat wist ze nu wel. Niets zou nog doorgaan wat ze gepland had. Hoe had ze kunnen denken dat het geluk om op te rapen viel? Haar leven was zo niet. Er was geen toekomst voor haar weggelegd, zeker niet nu Jean-Pierre niet bij haar was.
            ‘Katarina, hoor je mij, wat is er aan de hand, het is alsof je een spook hebt gezien…, of gehoord. Wat was dat telefoontje?’
            De stemmen van haar eigen zus en die van Jean-Pierre leken heel ver weg en kwamen maar half door. Ze keek afwezig om zich heen en zag toen plots de verontrustende blik op Cecile’s gezicht.
            ‘Als je nu niet antwoord, Katarina, dan haal ik er een dokter bij, je maakt me heel ongerust. Antwoord dan toch!’
            Katarina zuchtte diep. ‘Ik hoor je, Cecile…ik hoor je.’ Ze strekte haar arm en streelde met haar hand de wang van haar zus. ‘Bedankt, zusje, voor je goede zorgen. Ik weet dat ik op je kan rekenen en daarom zal ik me sterk houden. Ik wist even niet hoe ik het had en het leek of ik mijn verstand zou verliezen, maar ik ben er weer.’
            ‘Zo hoor ik het liever, Katarina, je liet me daar even panikeren. Ik dacht dat je zou flauwvallen of erger. Ben je zeker dat het zal gaan, ik wil gerust een dokter laten komen. Het is normaal dat een mens zich niet goed voelt na al deze gebeurtenissen. Je zou gek worden voor minder.’
            Katarina omhelsde zowel Cecile als Marie-Anne. ‘Ik ben blij dat jullie hier zijn, wij drie vrouwen moeten elkaar steunen. We zijn misschien niet zo sterk als een man, maar we zijn wel drie keer zo slim.’ Een flauw glimlachje zweefde rond Katarina’s lippen.  
            Cecile interpreteerde dit als het feit dat haar zus met haar twee voeten op de grond stond en zou strijden voor haar vriend en zijn onschuld in deze zaak.
            Ze wist alleen niet hoe waar dit was. Toen Katarina even later naar haar bureau terug ging en in de onderste lade van de linkerkant van haar bureaumeubel een eikenhouten kistje bovenhaalde, wist ze dat ze sterk zou moeten zijn. Ze opende de rijk versierde houten doos en haalde er een pistool uit.
Een Sig Sauer 226 X-Five Match, 9 mm kaliber, 1290 gram en goed voor negentien kogels. Negentien kansen om Jean-Pierre uit de handen van zijn ontvoerders te bevrijden. Het was een wedstrijdwapen dat ze reeds lang had. Een geschenk van Generaal de Tavernier toen ze eenentwintig was geworden. De Generaal had ook voor de vergunning gezorgd en had erop aangedrongen dat ze schietlessen volgde. Hoewel ze niet van vuurwapens hield, had ze zijn advies gevolgd. Katarina had redelijk goed gescoord tijdens de oefeningen. Ze was die lessen nog niet vergeten en ze wist hoe ze het wapen moest gebruiken. Katarina herinnerde zich het telefoongesprek van zojuist woord voor woord.

‘Spreek niet maar luister heel goed als je je vriend in leven wil houden, Katarina, Barones van het voormalig Chateau Dauphin, nu hedendaags Chateau Rouge genoemd. U hebt waarschijnlijk ondertussen vernomen dat uw vriend Jean-Pierre verdwenen is. Hij is in onze gevangene en hij leeft nog…, voorlopig althans.
Hoe voelt het om iets afgenomen te worden, Katarina? Nijpt de angst je keel toe? Voel je het kloppen van je hart in je keel? Ik kan het me niet echt inbeelden, weet je, dit gevoel is me onbekend. Maar ik wil je alle registers laten doorlopen van deze ongemakkelijke gevoelens van gemis en verdriet, Katarina. Want eigenlijk als ik eerlijk moet zijn, ben jij de enige die ik echt wil laten lijden.
Kom vanavond na donker naar de open plek in het bos. Je weet wel welke plaats ik bedoel. Waar de geheime gang vanuit het kasteel uitkomt. Ja, ik ben bekend met dit fantasietje van het Chateau. Kom alleen, geen politie of hulp. Als je doet wat ik zeg dan laat ik je vriend vrij en hij blijft leven. Jij zal echter niet zoveel geluk hebben…, jammer toch? Maar ik beloof je dat ik het zo lang mogelijk zal rekken, daar mag je echt op rekenen.’

            Katarina keurde het wapen en laadde het wapen met een magazijn kogels, gebruiksklaar om zoveel mogelijk schade aan te richten. Haar leven was misschien ten einde maar ze zou er zoveel meenemen op haar reis als ze maar kon.

© Rudi J.P. Lejaeghere
17/01/2016



            

Requiem: Hoofdstuk 46 (2e deel)















……..



            Iléna hield de schermen goed in de gaten. Op een bepaald ogenblik had ze een man de parkeergarage zien binnenkomen. Op de lift waaruit hij kwam stond ‘privaat’. Misschien was het iemand van de onderhoudsploeg van de toren die overuren had geklopt. Even liep hij heel dicht langs een camera en kon ze zijn gezicht goed onderscheiden. Het was een man met zorgen aan zijn hoofd. Zijn wenkbrauwen gefronst, zich niet bewust dat iemand hem bekeek, spoedde hij zich naar zijn vervoersmiddel. Wie weet waaraan hij dacht? Een vrouw die hem straks zou verwijten dat hij weer te laat thuis kwam. Misschien keerde hij terug naar de eenzaamheid van een vrijgezellenflat om een voorbereide smakeloze maaltijd op te warmen en voor de tv als een zombie op te eten bij een blik of vier bier of een fles wijn. En dan in slaap vallen als een blok, even de zorgen naar de achtergrond geduwd in de roes van de alcohol om morgen weer hetzelfde patroon te herhalen. Je kon het niet van hun gezicht lezen, het zal allemaal in hun hoofd.
            In haar hoofd en namelijk specifiek in haar oorschelp zat een oortje waar ze het bericht doorkreeg dat Joeri en Nikolaj de lift verlieten. Ze hadden nog wel een paar obstakels te gaan vooraleer ze aan de ruimte kwamen waar de CCD stond. Ze had wat activiteit bespeurd op een aantal verdiepingen. Iléna lachte in haar vuistje. Een man met twee glazen en een fles die op zijn kousenvoeten naar een belendende kamer sloop. Wat dacht die kerel, hij zag er uit alsof hij bang was iemand te ontmoeten? Een amoureuze ontwikkeling of ging de man vreemd terwijl zijn vrouw in dromenland verkeerde. Hij klopte aan bij een deur wat verder in de gang. Een vrouwelijke hand verscheen en trok hem binnen. ‘Vashe zdorovie! Proost,’ sprak ze tegen de vreemdeling op het scherm terwijl ze een flesje water hief en er even aan nipte.
            Ondertussen had ze ook het systeem onder de knie om over te stappen op de manuele bediening van de bewakingscamera’s. Ze had een handboek in een van de kastjes van de balie gevonden die daarbij een goede hulp was. Om de verveling wat te doden had ze wat zitten experimenteren. Nu ook was ze wat aan het zappen van verdieping naar verdieping. Ze had via de manuele bediening verschillende zaken ontdekt over de toren. Er was een restaurant en een modezaak op de eerste verdieping die op dit moment gesloten waren. Het was immers de sluitingsdag van het restaurant, dat had Feliciano vooraf uitgekiend en de modezaak sloot heel wat vroeger zodanig dat ze daar ook geen last van hadden. Plots zag ze iets dat haar aandacht trok. Op de tweede verdieping was er zoals op elke verdieping een ruimte voorzien waar men het vers beddengoed en dergelijke zaken bewaarde. Dat was niet abnormaal. Wat haar verontruste was dat er daar nu al activiteit was. Was dit een nachtploeg die aan het werk was en alles klaar legde voor de volgende morgen? Via welke weg zouden deze mensen vertrekken als zij klaar waren? Ze telde vijf mensen. Normaal gezien, zoals de vreemdeling zouden ze misschien via de privaatlift vertrekken maar als ze via de hoofdingang vertrokken en de verdoofde bewaker zouden zien, was zij de pineut. Een tweetal personen zou ze moeiteloos de baas kunnen, maar als ze besloten om allemaal via de balie te vertrekken, zou dit een probleem worden. Een iemand was genoeg om een alarm in werking te zetten.  Ze meldde via haar verbinding haar bevindingen aan Gekko.
            ‘Oké, Iléna, ik hou het in het oog. Tweede verdieping zei je,…ja, ik heb ze in beeld. Als het nodig blijkt sluit ik de toegang tot het gelijkvloers af en doe ze via de parkeergarage naar buiten gaan. Ik zoek even voor alle zekerheid de bediening van de lift op, dat we straks voor geen verrassingen staan. Goed van je om het te melden. Blijf alert want we zijn er nog niet.’
            Iléna voelde zich plots heel wat nuttiger. Vooraf had ze het een vervelende klus gevonden. Een nachtwaker uitschakelen en wat uurtjes voor schermen zitten was voor haar het synoniem van niets doen. Blijkbaar was haar job belangrijker dan ze gedacht had. Ze begon met meer concentratie de schermen te bekijken en van verdieping naar verdieping over te schakelen. Misschien waren er nog zo’n ploegen aan het werk. Maar na een tijdje zag ze dat dit de enige waren. Het zou de nachtploeg zijn en die zou zijn aantal verdiepingen doen en waarschijnlijk dan morgenvroeg vervangen worden door de volgende shift. Dat was het voor de hand liggende antwoord. Gelukkig voor hen waren niet alle verdiepingen voor hotelgasten. Er waren vergaderzalen, ontspanningsruimtes, fitnesszalen, zwembaden voor groot en klein en zelfs een bibliotheek. Een discotheek had ze ook al tegengekomen, maar die was enkel in het weekend open. Op dit uur waren de bars aan het leeglopen. De kans dat er iemand via de hoofdingang de toren verliet was eerder klein. Daar hadden ze het al over gehad. De parkeergarage met de autobots was op dit moment volgens de statistieken die Gekko had gehackt de enige gebruikte lift-stop. Iléna zapte nog even naar de tweede verdieping met de onderhoudsploeg. Gezien de snelheid waarmee deze vrouwen werkten, veronderstelde ze dat ze een heel karwei hadden vooraleer ze afgelost werden en dus geen tijd hadden om te lanterfanten. Ze hadden hun handen vol, letterlijk en figuurlijk. Het deed haar denken aan de vreemdeling die vertrokken was. Een man! De onderhoudsploeg die ze hier zag bestond uit vrouwen?
            ‘Gekko, ik heb hier beelden van een man die uit een privaatlift is gekomen. De onderhoudsploeg zijn allemaal vrouwen. Ik heb hier op de opnames een close-up van zijn gezicht. Kan je hem misschien even door de molen draaien om te weten te komen wie hij is? Of kan je niet bij het personeelsbestand?’ vroeg een wulpse stem die wat vervormd in de oren van Gekko klonk.
            ‘Mijn beste Iléna, voor mij gaat alles die gesloten is open. Van “zakryto” naar “otkryto”, met mijn spullen hier zet ik alles van ‘gesloten’ naar ‘open’.’ Gekko sprak de Russische woorden natuurlijk weer met een verschrikkelijk accent uit wat resulteerde in een gniffelend gelach in zijn oor.
            ‘Mmm, lieve Gekko, jij weet hoe je een Russisch meisje het hoofd op hol moet brengen,’ plaagde ze hem een beetje.
            Gekko werd zo rood als een tomaat, maar dat zag Iléna gelukkig niet. ‘Oké…euh, ik laat je straks iets weten of ik iets over die man terugvind. Gekko out,’ sloot hij de conversatie af. Zo’n afleiding had hij op dit moment niet nodig.
Hij zag Joeri en Nikolaj de deur naderen die leidde naar een gang die in het plan als een cruciaal punt was aangestipt. Als er een mogelijkheid was geweest om een ander weg te volgen, zou Gekko die aangeraden hebben. Maar die was er niet. Dus moesten ze proberen ongezien voorbij de wachtpost van ‘De Kelder’ te komen, hem te overmeesteren en de sleutel van de kamer waar de CCD stond binnen te geraken . Gekko had de man al een tijdje voor de gek kunnen houden met een loop van opgenomen beelden op zijn schermen te laten verschijnen van de punten die hij in het oog moest houden in ‘De Kelder’.

Zodanig was die man rustig in zijn stoel blijven zitten. Hij zag er wat verveeld uit maar dat zou niet zo blijven moest Gekko een fout maken. Nu was het aan Joeri en Nikolaj. Op dit punt kon Gekko niet helpen. Deze mannen waren niet aan hun proefstuk toe maar de afstand van de vinger van de wachtpost naar de knop die rechtstreeks verbonden was met de veiligheidstroepen van de senator was amper twintig centimeter van elkaar verwijderd. Die was in een seconde overbrugd en dan zouden de poppen aan het dansen gaan. Dat wou zeggen dat ze minder dan één seconde hadden om de man zijn handen van het gevaar weg te houden. Gekko kruiste bijgelovig zijn vingers.  

copyright Rudi J.P. Lejaeghere